มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์
ฉบับ มจร. · เล่ม ๑๓ · หน้า ๔๙๗ · ข้อ 399
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

พราหมณ์ เราได้รู้ยิ่งธรรมที่ควรรู้ยิ่ง๑

ได้เจริญธรรมที่ควรให้เจริญ๒

ได้ละธรรมที่ควรละ๓ได้แล้ว

เพราะฉะนั้น เราจึงเป็นพระพุทธเจ้า

พราหมณ์ ท่านจงขจัดความสงสัยในตัวเราเสีย

จงน้อมใจเชื่อเราเสียเถิด

การได้เห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเนือง ๆ

เป็นโอกาสที่หาได้ยาก

ผู้จะปรากฏเนือง ๆ ในโลก

ย่อมเป็นการหาได้ยาก

พราหมณ์ เรานั้นเป็นพระพุทธเจ้า

เป็นหมอผ่าตัดลูกศรคือกิเลสชั้นเยี่ยม

เราเป็นผู้ประเสริฐสุด ไม่มีผู้เปรียบเทียบ

ย่ำยีมารและเสนามารได้

ควบคุมอมิตรทั้งหมด๔ไว้ในอำนาจ

ไม่มีภัยจากที่ไหน เบิกบานอยู่”