โตเทยยบุตร เรียนถามท่านพระอานนท์ถึงความไม่มี

อาพาธ ความไม่มีโรค ความคล่องแคล่ว ความมี

กำลัง ความอยู่สำราญ และจงกล่าวอย่างนี้ว่า สาธุ

ขอท่านพระอานนท์ โปรดอนุเคราะห์เข้าไปยังนิเวศน์

ของสุภมาณพโตเทยยบุตรดด้วยเถิด.

ใช้ในการห้ามความอื่น ได้ในประโยคเป็นต้นอย่างนี้ว่า

ตํ กึ มญฺถ กาลามา อิเม ธมฺมา กุสลา วา

อกุสลา วาติ. อกุสลา ภนฺเตติ. สาวชฺชา วา อน-

วุชฺชา วาติ. สาวชฺชา ภนฺเตติ. วิญฺญุครหิตา วา

วิญฺญุปฺปสตฺถา วาติ. วิญฺญุครหิตา ภนฺเตติ. สมตฺตา

สมาทินฺนา อหิตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺติ โน วา กถํ

โว เอตฺถ โหตีติ. สมตฺตา ภนฺเต สมาทินฺนา ปหิ

ตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺติ เอวํ โน เอตฺถ โหตีติ.

ตรัสถามว่า ดูก่อนชาวกาลามะทั้งหลาย ท่าน

จะสำคัญความข้อนั้นอย่างไร ธรรมเหล่านี้เป็นกุศล

หรืออกุศล. ทูลตอบว่า เป็นอกุศล พระเจ้าข้า ตรัส

ถามว่า มีโทษหรือไม่มีโทษ. ทูลตอบว่า มีโทษ

พระเจ้าข้า. ตรัสถามว่า วิญญูชนติเตียนหรือสรรเสริญ

เล่า. ทูลตอบว่า ติเตียน พระเจ้าข้า. ตรัสถามว่า

บุคคลสมาทานบริบูรณ์แล้ว เป็นไปเพื่อสิ่งมิใช่ประ-

โยชน์ เพื่อทุกข์หรือมิใช่ ในข้อนี้ท่านมีความเห็น

อย่างไร. ทูลตอบว่า บุคคลสมาทานบริบูรณ์แล้ว เป็น