ทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค
ฉบับ มจร. · เล่ม ๑๑ · หน้า ๓๙๗ · ข้อ 357
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

ธรรม ๗ ประการ

{๔๓๒}[๓๕๗] ธรรม ๗ ประการที่มีอุปการะมาก ธรรม ๗ ประการที่ควรเจริญ

ธรรม ๗ ประการที่ควรกำหนดรู้

ธรรม ๗ ประการที่ควรละ

ธรรม ๗ ประการที่เป็นไปในฝ่ายเสื่อม

ธรรม ๗ ประการที่เป็นไปในฝ่าย

คุณวิเศษ

ธรรม ๗ ประการที่แทงตลอดได้ยาก

ธรรม ๗ ประการที่ควรให้เกิดขึ้น

ธรรม ๗ ประการที่ควรรู้ยิ่ง

ธรรม ๗ ประการที่ควรทำให้แจ้ง

{๔๓๓}(ก) ธรรม ๗ ประการที่มีอุปการะมาก คืออะไร

คือ อริยทรัพย์๑ ๗ ได้แก่

๑. สัทธาธนะ

(ทรัพย์คือศรัทธา)

๒. สีลธนะ

(ทรัพย์คือศีล)

๓. หิริธนะ

(ทรัพย์คือหิริ)

๔. โอตตัปปธนะ

(ทรัพย์คือโอตตัปปะ)

๕. สุตธนะ

(ทรัพย์คือสุตะ)

๖. จาคธนะ

(ทรัพย์คือจาคะ)

๗. ปัญญาธนะ

(ทรัพย์คือปัญญา)

นี้ คือธรรม ๗ ประการที่มีอุปการะมาก

{๔๓๔}(ข) ธรรม ๗ ประการที่ควรเจริญ คืออะไร

คือ สัมโพชฌงค์๒ ๗ ได้แก่

๑. สติสัมโพชฌงค์ (ธรรมเป็นองค์แห่งการตรัสรู้คือความระลึกได้)

๒. ธัมมวิจยสัมโพชฌงค์ (ธรรมเป็นองค์แห่งการตรัสรู้คือความ

เฟ้นธรรม)

๓. วิริยสัมโพชฌงค์ (ธรรมเป็นองค์แห่งการตรัสรู้คือความเพียร)

๔. ปีติสัมโพชฌงค์ (ธรรมเป็นองค์แห่งการตรัสรู้คือความอิ่มใจ)