กุฏํ คเหตฺวา นิกฺขมฺม อาคจฺฉึ อุทกหาริยา

วิปเถ กุฏํ นิกฺขิปิตฺวา วนสณฺฑํ อุปาคมึ

อิเธวาหํ มริสฺสามิ กฺวตฺโถปิ ชีวิเตน เม

ทฬฺหปาสํ กริตฺวาน อาลมฺพิตฺวาน ปาทเป

ตโต ทิสา วิโลเกสึ โก นุ โขว นมสฺสิโต

ตตฺถทฺทสาสึ ๑ สมฺพุทฺธํ สพฺพโลกหิตํ มุนึ

นิสินฺนํ รุกฺขมูลสฺมึ ฌายนฺตํ อกุโตภยํ

ตสฺสา เม อหุ สํเวโค อพฺภูโต โลมหํสโน

โก นุ โขว นมสฺสิโต มนุสฺโส อุทาหุ เทวตา

ปาสาทิกํ ปสาทนียํ วนา นิพฺพนมาคตํ

ทิสฺวา มโน เม ปสีทิ นายํ ยาทิสิกีทิโส

คุตฺตินฺทฺริโย ฌานรโต อพหิคตมานโส

หิโต สพฺพสฺส โลกสฺส พุทฺโธ อยํ ภวิสฺสติ

ภยเภรโว ทุราสโท สีโหว คูหนิสฺสิโต

ทุลฺลภายํ ทสฺสนาย ปุปฺผํ อุทุมฺพรํ ยถา

โส มํ มุทูหิ วาจาหิ อาลปิตฺวา ตถาคโต

รชฺชุมาเลติ มํ อโวจ สรณํ คจฺฉ ตถาคตํ

ตาหํ คิรํ สุณิตฺวาน เนลํ อตฺถวตึ สุจึ

สณฺหํ มุทุญฺจ วคฺคุญฺจ สพฺพโสกาปนูทนํ

กลฺลจิตฺตญฺจ มํ ญตฺวา ปสนฺนํ สุทฺธมานสํง #๑ ยุ. ตตฺถทฺทสามิ ฯ