[๑๖๑๐] แม่น้ำเป็นอันมากที่หมู่คือคณะนรชน
อาศัยแล้ว ย่อมไหลไปสู่สาครทะเลหลวง
ซึ่งจะประมาณมิได้ เป็นที่ขังน้ำอย่างใหญ่
มีสิ่งที่น่ากลัวมาก เป็นที่อยู่ของรัตนะ
ฉันใด สายธารแห่งบุญย่อมไหลไปสู่
นรชนผู้เป็นบัณฑิต ผู้ให้ข้าว น้ำ ผ้า
ที่นอน ที่นั่งและเครื่องปูลาด เหมือน
แม่น้ำไหลไปสู่สาคร ฉันนั้นเหมือนกัน.
จบทุติยอภิสันทสูตรที่ ๒
อรรถกถาทุติยอภิสันทสูตร
พึงทราบอธิบายในทุติยอภิสันทสูตรที่ ๒.
คำว่า มหานที ย่อมไหลเรื่อยไปที่ปากน้ำใด ความว่า ที่ปาก น้ำใด แม่น้ำใหญ่เหล่านี้ รวมเป็นอันเดียวกัน ไม่มีระหว่าง.