๓. ฆตาสนชาดก

ว่าด้วยภัยที่เกิดจากที่พึ่ง

[๑๓๓] " ความเกษมมีอยู่บนหลังน้ำใด บนหลังน้ำ

นั้น มีข้าศึกมารบกวน ไฟลุกโพลงอยู่กลางน้ำ

วันนี้จะอยู่บนต้นไม้เหนือแผ่นดินไม่ได้แล้ว

พวกเจ้าจงพากันบินไปตามทิศทางกันเถิด วันนี้

ที่พึ่งของพวกเราเป็นภัยเสียแล้ว.

จบ ฆตาสนชาดกที่ ๑

อรรถกถาฆตาสนชาดกที่ ๓

พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระเขตวันมหาวิหาร ทรงปรารภภิกษุรูปใดรูปหนึ่ง ตรัสพระธรรมเทคนานี้ มีคำ เริ่มต้นว่า เขมํ ยหึ ดังนี้.

ความพิสดารว่า ภิกษุนั้นเรียนพระกรรมฐานจากสำนัก ของพระศาสดา แล้วไปสู่บ้านชายแดนตำบลหนึ่ง อาศัยหมู่บ้าน หมู่หนึ่งจำพรรษาในเสนาสนะป่า ในเดือนแรกนั้นเองเมื่อเธอ เข้าไปบิณฑบาต บรรณศาลาถูกไฟไหม้ เธอลำบากด้วยไม่มี ที่อยู่ จึงบอกพวกอุปัฏฐาก คนเหล่านั้น พากันพูดว่า ไม่เป็นไรดอก พระคุณเจ้า พวกกระผมจักสร้างบรรณศาลาถวาย รอให้พวก