ทีฆนิกาย มหาวรรค
ฉบับ มจร. · เล่ม ๑๐ · หน้า ๒๔๙ · ข้อ 321
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

มทะ (ความมัวเมา) โมหะ (ความหลง)

สัตว์ผู้ประกอบด้วยกิเลสเหล่านี้

จัดว่าเป็นผู้มีกลิ่นชั่วร้าย

ต้องไปอบาย ปิดพรหมโลกแล้ว’

{๒๓๐}มหาโควินทพราหมณ์กราบทูลว่า ‘เมื่อท่านผู้เจริญตรัสบอกกลิ่นชั่วร้าย ข้าพเจ้าจึงรู้จัก กลิ่นชั่วร้ายเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่ผู้อยู่ครองเรือนจะกำจัดได้ง่ายนัก ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้าจะออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิต’ สนังกุมารพรหมตรัสว่า ‘โควินทะ ขอท่านจงกำหนดเวลาที่สมควร ณ บัดนี้เถิด’

ถวายบังคมลาพระเจ้าเรณุ

{๒๓๑}[๓๒๑] ท่านผู้เจริญทั้งหลาย ต่อมา ท่านมหาโควินทพราหมณ์เข้าไปเฝ้า พระเจ้าเรณุถึงที่ประทับ ได้กราบทูลดังนี้ว่า ‘บัดนี้ ขอได้โปรดแสวงหาปุโรหิตคนอื่น ผู้จะถวายคำปรึกษาราชกิจแด่พระองค์เถิด พระเจ้าข้า ข้าพระองค์ปรารถนาจะ ออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิต ด้วยว่าข้าพระองค์ได้ฟังเรื่องกลิ่นชั่วร้ายที่พระพรหม ตรัสบอก กลิ่นชั่วร้ายเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่ผู้อยู่ครองเรือนจะกำจัดได้ง่ายนัก ข้าพระองค์ จะออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิต พระเจ้าข้า’

(ท่านมหาโควินทพราหมณ์กราบทูลด้วยคาถาว่า)

‘ข้าพระองค์ขอถวายบังคมลา

พระเจ้าเรณุผู้เป็นพระเจ้าแผ่นดิน

ขอพระองค์ทรงทราบพระราชกิจ

ข้าพระองค์ไม่ยินดีในตำแหน่งปุโรหิต’

(พระเจ้าเรณุตรัสตอบด้วยคาถาว่า)

‘ถ้าท่านยังพร่องด้วยสิ่งที่น่าปรารถนา