สารีบุตร พวกเธอพึงรู้จักคฤหัสถ์คนใดคนหนึ่งผู้นุ่งห่มผ้าขาว มีการงาน สำรวมดีในสิกขาบท ๕ ประการ และเป็นผู้ได้ธรรมเป็นเครื่องอยู่เป็นสุขในปัจจุบัน อันมีในจิตยิ่ง ๔ ประการนี้ ตามความปรารถนา ได้โดยไม่ยาก ได้โดยไม่ลำบาก และคฤหัสถ์นั้นเมื่อหวังอยู่ ก็พึงพยากรณ์ตนด้วยตนเองได้ว่า ‘เราเป็นผู้มีนรก สิ้นแล้ว มีกำเนิดสัตว์ดิรัจฉานสิ้นแล้ว มีเปตวิสัยสิ้นแล้ว มีอบายสิ้นแล้ว มีทุคติ สิ้นแล้ว และมีวินิบาตสิ้นแล้ว เป็นโสดาบัน ไม่มีทางตกต่ำ มีความแน่นอนที่จะ สำเร็จสัมโพธิในวันข้างหน้า’

บัณฑิตเห็นภัยในนรกแล้ว พึงเว้นบาปเสีย

สมาทานอริยธรรม๑แล้ว พึงเว้นบาปเสีย

ก็ในเมื่อมีความพยายามอยู่

ไม่พึงเบียดเบียนสัตว์ทั้งหลาย

ไม่พึงกล่าวเท็จทั้งที่รู้

ไม่พึงหยิบฉวยสิ่งของที่เจ้าของไม่ได้ให้

พึงยินดีภริยาของตน ไม่พึงยินดีภริยาผู้อื่น

ไม่พึงดื่มสุราเมรัย๒เครื่องยังจิตให้หลงไหล

พึงระลึกถึงพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และพึงตรึกถึงพระธรรม๓

พึงเจริญจิตอันปราศจากพยาบาท๔เพื่อเกื้อกูลแก่เทวโลก

ทักษิณาที่ผู้ต้องการบุญแสวงหาบุญอยู่ให้แล้วในสัตบุรุษ๕เป็นอัน

ดับแรก