ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ-เถรคาถา-เถรีคาถา
ฉบับ มมร. · เล่ม ๕๔ · หน้า ๔๘๕ · ข้อ 474
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

กายอันเน่าเหมือนหนอน ไม่สะอาดกลิ่นเหม็น

คลุ้งไป น่าสะพรึงกลัว ดุจถุงหนึ่งบรรจุซากศพ เป็น

ด้วยของไม่สะอาด ไหลออกอยู่เป็นนิตย์ อันคนเขลา

ยึดถืออยู่.

ลูกรู้จักซากศพนั้นเป็นเหมือนอะไร เป็นเหมือน

ของปฏิกูล ฉาบด้วยเนื้อและเลือดเป็นที่อยู่ของลูก

หลานหนอน เป็นอาหารของแร้งกา ทำไม ทูล-

กระหม่อมจึงพระราชทานกเฬวรากซากศพ แก่พระ

ราชาพระองค์นั้นเล่าเพคะ.

ไม่ช้าร่างกายที่ปราศจากวิญญาณ อันหมู่ญาติผู้

เกลียดทอดทิ้งไปเหมือนท่อนไม้ เขาก็พากันนำไปป่าช้า.

บิดามารดาของตนยังเกลียด ครั้นเอาซากศพ

นั้นไปทิ้งให้เป็นอาหารสัตว์อื่นในป่าช้าแล้ว กลับมาก็

ต้องอาบน้ำดำเกล้า จะป่วยกล่าวไปไยถึงหมู่ชนทั่ว ๆ

ไปเล่า.

หมู่ชนยึดถืออยู่ในซากศพที่ไม่มีแก่นสาร เป็น

ร่างของกระดูกและเอ็น เป็นกายอันเน่า เต็มไปด้วย

น้ำลาย น้ำตา และอุจจาระ.

ผู้ใดพึงชำแหละร่างกายนั้นเอาข้างในมาไว้ข้าง-

นอก ก็จะทนกลิ่นเหม็นของร่างกายนั้น ไม่ได้ แม้แต่

มารดาของตนก็ยังเกลียด.

บัณฑิตทั้งหลาย เลือกเฟ้นโดยอุบายอันแยบคาย

ว่า ขันธ์ ธาตุ อายตนะ อันปัจจัยปรุงแต่งแล้ว เป็น