(วิธุรบัณฑิตกล่าวว่า)

{๑๐๐๐} [๑๕๗๖] “แม้ข้าพเจ้าก็รู้ชัดถึงสิ่งที่ผู้มีปัญญาไม่ควรจะดู

แต่ข้าพเจ้าไม่มีกรรมชั่วที่ได้ทำไว้แล้วในที่ไหนเลย

เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่รังเกียจความตายที่จะมาถึงตน”

(ปุณณกยักษ์กล่าวว่า)

{๑๐๐๑} [๑๕๗๗] ท่านบัณฑิต เชิญเถิด ท่านจงมากับข้าพเจ้าไปดูพิภพ

ของพญานาค ซึ่งมีอานุภาพมาก หาที่เปรียบมิได้

เป็นที่อยู่อันมีการฟ้อนรำขับร้องตามปรารถนา

[๑๕๗๘] เหมือนนิกีฬิตราชธานีเป็นที่ประทับอยู่ของท้าวเวสสุวรรณฉะนั้น

นาคพิภพนั้นเป็นที่เที่ยวเล่นเป็นหมู่ ๆ

ของนางนาคกัญญาตลอดวันและคืนเป็นนิตย์

มีดอกไม้ดารดาษอยู่มากมายหลายชนิด

สว่างไสวดังสายฟ้าในอากาศ

[๑๕๗๙] ประกอบด้วยข้าวและน้ำ

เพียบพร้อมด้วยการฟ้อนรำขับร้องและการประโคม

เต็มไปด้วยนางนาคกัญญาที่ประดับอย่างสวยงาม

งดงามไปด้วยผ้านุ่งห่มและเครื่องประดับ

{๑๐๐๒} [๑๕๘๐] ปุณณกยักษ์นั้นเชิญให้วิธุรบัณฑิต

ผู้ประเสริฐสุดของชาวแคว้นกุรุไปนั่งบนอาสนะข้างหลัง

ได้พาวิธุรบัณฑิตผู้มีปัญญาไม่ต่ำทรามเข้าสู่ภพของพญานาค

[๑๕๘๑] วิธุรบัณฑิตถึงที่อยู่ของพญานาคซึ่งมีอานุภาพมาก

หาที่เปรียบมิได้แล้ว ได้อยู่ข้างหลังของปุณณกยักษ์

พญานาคได้ทอดพระเนตรเห็นลูกเขยของตนก่อความสามัคคี