ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๒
ฉบับ มจร. · เล่ม ๒๘ · หน้า ๙ · ข้อ 46 47 48 49 50 51
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

[๔๖] ส่วนเจ้าหมีได้ทำให้ชฎิลหนุ่มนั้นเป็นแผล

ชฎิลหนุ่มนั้นได้กล่าวกับลูกว่า

ขอท่านช่วยทำให้ข้าพเจ้ามีความสุขด้วยเถิด

ลูกได้ช่วยทำให้เธอนั้นมีความสุข

เพราะการกระทำนั้น ความสุขก็มีแก่ลูกด้วย

ท่านผู้ประเสริฐ ก็เธอได้พูดกับลูกว่า ข้าพเจ้ามีความสุขแล้ว

[๔๗] เครื่องปูลาดใบเถาย่านทรายของท่านพ่อนี้

กระจัดกระจายไปเพราะลูกกับเธอ

เราทั้ง ๒ มีความเหน็ดเหนื่อย จึงรื่นรมย์กันในน้ำ

แล้วพากันเข้ากระท่อมใบไม้อยู่บ่อย ๆ

[๔๘] ท่านพ่อ วันนี้มนต์ทั้งหลายของลูกไม่แจ่มแจ้งเลย

การบูชาไฟและแม้การบูชายัญก็ไม่แจ่มแจ้ง

ตราบใดที่ลูกยังไม่พบพรหมจารีนั้น

ตราบนั้นลูกจะไม่ยอมบริโภคมูลผลาหารของท่านพ่อ

[๔๙] ท่านพ่อ ท่านต้องรู้จักแน่ว่า พรหมจารีอยู่ ณ ทิศใด

ขอท่านโปรดช่วยพาลูกไปให้ถึงทิศนั้นโดยเร็วเถิดพ่อ

ขอลูกอย่าได้ตายในอาศรมของท่านเลย

[๕๐] อนึ่ง ลูกได้ฟังมาว่า ป่าไม้ผลิดอกบานสะพรั่ง วิจิตรสวยงาม

กึกก้องไปด้วยเสียงนก มีฝูงนกอยู่อาศัย

ท่านพ่อ ขอท่านโปรดช่วยพาลูกไปให้ถึงป่านั้นโดยเร็วเถิด

ก่อนที่ลูกจะต้องละชีวิตทิ้งไว้ในอาศรมของท่าน

(พระดาบสโพธิสัตว์กล่าวว่า)

{๑๙} [๕๑] ในราวป่าที่มีรัศมีโชติช่วงนี้

ซึ่งมีหมู่คนธรรพ์และเทพอัปสรสถิตอยู่

เป็นที่อยู่ของฤๅษีทั้งหลาย