กถาวัตถุ
ฉบับ มจร. · เล่ม ๓๗ · หน้า ๓๕๒ · ข้อ 362
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

ปร. กำลังของพระตถาคตคือปรีชาหยั่งรู้ตามความเป็นจริงในจุติและปฏิสนธิ

ของสัตว์ทั้งหลายเป็นอริยะใช่ไหม

สก. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

{๗๓๒} ปร. กำลังของพระตถาคตคือปรีชาหยั่งรู้ตามความเป็นจริงในฐานะและอฐานะ แต่ท่านไม่ยอมรับว่า “เป็นอริยะ” ใช่ไหม

สก. ใช่

ปร. กำลังของพระตถาคตคือปรีชาหยั่งรู้ตามความเป็นจริงในความสิ้นไปแห่ง

อาสวะ แต่ท่านไม่ยอมรับว่า “เป็นอริยะ” ใช่ไหม

สก. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

{๗๓๓} ปร. กำลังของพระตถาคตคือปรีชาหยั่งรู้ตามความเป็นจริงในจุติและปฏิสนธิ ของสัตว์ทั้งหลาย แต่ท่านไม่ยอมรับว่า “เป็นอริยะ” ใช่ไหม

สก. ใช่

ปร. กำลังของพระตถาคตคือปรีชาหยั่งรู้ตามความเป็นจริงในความสิ้นไปแห่ง

อาสวะ แต่ท่านไม่ยอมรับว่า “เป็นอริยะ” ใช่ไหม

สก. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

{๗๓๔} ปร. กำลังของพระตถาคตคือปรีชาหยั่งรู้ตามความเป็นจริงในความสิ้นไปแห่ง อาสวะเป็นอริยะ มีสุญญตะเป็นอารมณ์ใช่ไหม

สก. ใช่

ปร. กำลังของพระตถาคตคือปรีชาหยั่งรู้ตามความเป็นจริงในฐานะและอฐานะ

เป็นอริยะ มีสุญญตะเป็นอารมณ์ใช่ไหม

สก. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

ปร. กำลังของพระตถาคตคือปรีชาหยั่งรู้ตามความเป็นจริงในความสิ้นไปแห่ง

อาสวะเป็นอริยะ มีอนิมิตตะเป็นอารมณ์ ฯลฯ มี อัปปณิหิตะเป็นอารมณ์ใช่ไหม