ปริวาร
ฉบับ มจร. · เล่ม ๘ · หน้า ๗๙ · ข้อ 114 115
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

๓. หัสสธัมมสิกขาบท

ว่าด้วยการเล่นน้ำ

๔. อนาทริยสิกขาบท

ว่าด้วยการไม่เอื้อเฟื้อต่อคำตักเตือน

๕. ภิงสาปนสิกขาบท

ว่าด้วยการทำให้ตกใจ

๖. โชติกสิกขาบท

ว่าด้วยการก่อไฟผิง

๗. นหานสิกขาบท

ว่าด้วยการสรงน้ำนอกสมัย

๘. ทุพพัณณกรณสิกขาบท

ว่าด้วยการทำจีวรใหม่ให้เสียสี

๙. วิกัปปนสิกขาบท

ว่าด้วยการวิกัปจีวร

๑๐. จีวรอปนิธานสิกขาบท

ว่าด้วยการซ่อนจีวร

๗. สัปปาณกวรรค

๑. สัญจิจจสิกขาบท

{๑๒๖} [๑๑๔] ถาม : พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น ผู้ทรงรู้ ทรงเห็น

ทรงบัญญัติปาจิตตีย์แก่ภิกษุผู้จงใจปลงชีวิตสัตว์ ณ ที่ไหน

ตอบ : ทรงบัญญัติ ณ กรุงสาวัตถี

ถาม : ทรงปรารภใคร

ตอบ : ทรงปรารภท่านพระอุทายี

ถาม : เพราะเรื่องอะไร

ตอบ : เพราะเรื่องที่ท่านพระอุทายีจงใจปลงชีวิตสัตว์

ในสัญจิจจสิกขาบทนั้น มี ๑ พระบัญญัติ บรรดาสมุฏฐานแห่งอาบัติ ๖ สมุฏฐาน เกิดด้วยสมุฏฐาน ๓ สมุฏฐาน ฯลฯ

๒. สัปปาณกสิกขาบท

{๑๒๗} [๑๑๕] ถาม : ทรงบัญญัติปาจิตตีย์แก่ภิกษุผู้รู้อยู่ว่าน้ำมีสัตว์มีชีวิต ก็ยัง