[๑๔๖๕] ได้กล่าวกับภรรยาผู้ลูบไล้ด้วยจุรณแก่นจันทน์และน้ำหอม

ผู้มีผิวพรรณผุดผ่องดังแท่งทองชมพูนุทว่า

นางผู้เจริญ ผู้มีดวงตาสีน้ำตาล มานี่เถิด

จงเรียกบุตรทั้งหลายมาฟังคำสั่งสอน

[๑๔๖๖] นางอโนชาได้ฟังคำของสามีแล้ว

ได้กล่าวกับลูกสะใภ้ผู้มีเล็บแดง มีนัยน์ตางามว่า

“เจ้าผู้มีผิวพรรณดังดอกบัวเขียว

เจ้าจงเรียกบุตรทั้งหลายเหล่านั้นมาเถิด”

{๙๕๖} [๑๔๖๗] พระโพธิสัตว์ผู้รักษาธรรมได้จุมพิตบุตรเหล่านั้น

ผู้มาแล้วที่กระหม่อม เป็นผู้ไม่หวั่นไหว

ครั้นเรียกมาแล้วได้สั่งสอนว่า

พระราชาในกรุงอินทปัตถ์นี้ได้พระราชทานพ่อให้แก่มาณพ

[๑๔๖๘] ตั้งแต่วันนี้ไป พ่อจะมีความสุขของตนเองได้เพียง ๓ วัน

ต่อจากนั้นไป พ่อก็จะต้องเป็นอยู่ในอำนาจของมาณพนั้น

เขาจะพาพ่อไปตามที่เขาปรารถนา

พ่อกลับมาเพื่อจะสั่งสอนลูก ๆ ว่า

พ่อยังมิได้ทำเครื่องป้องกันให้แก่ลูก ๆ แล้วจะพึงไปได้อย่างไร

[๑๔๖๙] ถ้าพระราชาแห่งชาวแคว้นกุรุผู้มีโภคทรัพย์ที่น่าใคร่เป็นจำนวนมาก

ทรงประสานชนผู้เป็นมิตร พึงตรัสถามลูกทั้งหลายว่า

เมื่อก่อน พวกเธอรู้เหตุการณ์เก่า ๆ อะไรบ้าง

พ่อของพวกเธอได้พร่ำสอนอะไรไว้ในก่อนบ้าง

[๑๔๗๐] ก็ถ้าพระราชาจะพึงตรัสว่า

พวกเธอเป็นผู้มีอาสนะเสมอกันกับเราในราชตระกูลนี้

คนอื่นใครเล่าจะเป็นคนมีชาติตระกูลสมควรกับพระราชาไม่มี

ลูกทั้งหลายพึงประนมมือกราบทูลพระราชานั้นอย่างนี้ว่า