[๒๘๗] อภัพพฐาน ๕ อย่าง

๑. ดูกรผู้มีอายุทั้งหลาย ภิกษุขีณาสพไม่สามารถที่จะแกล้งปลงสัตว์จากชีวิต

๒. ภิกษุขีณาสพไม่สามารถที่จะลักทรัพย์ อันเป็นส่วนแห่งความเป็นขโมย

๓. ภิกษุขีณาสพไม่สามารถที่จะเสพเมถุนธรรม

๔. ภิกษุขีณาสพไม่สามารถที่จะพูดเท็จทั้งรู้อยู่

๕. ภิกษุขีณาสพไม่สามารถที่จะกระทำการสั่งสมบริโภคกามเหมือนเมื่อครั้งยังเป็นคฤหัสถ์

อยู่ ฯ

[๒๘๘] พยสนะ ๕ อย่าง

๑. ญาติพยสนะ [ความฉิบหายแห่งญาติ]

๒. โภคพยสนะ [ความฉิบหายแห่งโภคะ]

๓. โรคพยสนะ [ความฉิบหายเพราะโรค]

๔. สีลพยสนะ [ความฉิบหายแห่งศีล]

๕. ทิฏฐิพยสนะ [ความฉิบหายแห่งทิฐิ] ฯ

ดูกรผู้มีอายุทั้งหลาย เพราะเหตุที่ญาติฉิบหายก็ดี เพราะเหตุที่โภคะฉิบหายก็ดี เพราะ เหตุที่ฉิบหายเพราะโรคก็ดี สัตว์ทั้งหลายย่อมจะไม่ต้องเข้าถึงอบายทุคติ วินิบาต นรก เบื้องหน้าแต่ตายเพราะกายแตก ฯ ดูกรผู้มีอายุทั้งหลาย เพราะเหตุที่ศีลพินาศ หรือเพราะเหตุที่ทิฐิพินาศ สัตว์ทั้งหลาย ย่อมจะเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก เบื้องหน้าแต่ตายเพราะกายแตก ฯ

[๒๘๙] สัมปทา ๕ อย่าง

๑. ญาติสัมปทา [ความถึงพร้อมด้วยญาติ]

๒. โภคสัมปทา [ความถึงพร้อมด้วยโภคะ]

๓. อาโรคยสัมปทา [ความถึงพร้อมด้วยความไม่มีโรค]

๔. สีลสัมปทา [ความถึงพร้อมด้วยศีล]

๕. ทิฏฐิสัมปทา [ความถึงพร้อมด้วยทิฐิ] ฯ