ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ-เถรคาถา-เถรีคาถา
ฉบับ มมร. · เล่ม ๕๔ · หน้า ๕๐๐ · ข้อ 474
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

ความอุบัติของพระพุทธะทั้งหลาย ลูกได้แล้ว

อขณะก็เว้นไปแล้ว ขณะลูกก็ได้แล้วลูกจะไม่ประทุษ-

ร้าย ศีลและพรหมจรรย์ตลอดชีวิต.

พระนางสุเมธากราบทูลพระชนกชนนีอย่างนี้ว่า

ลูกยังเป็นคฤหัสถ์ จักไม่เสวยอาหาร จักยอมตายเพคะ

พระชนนีเป็นทุกข์ทรงกันแสง พระชนกของ

พระนางสุเมธานั้น พระอัสสุชลก็นองทั่วทั้งพระพักตร์

ทั้งสองพระองค์ทรงพากเพียรเกลี้ยกล่อมพระนาง

สุเมธา ซึ่งฟุบลงที่พื้นปราสาทว่า.

ลูกเอ๋ยลุกขึ้นเถิด จะเศร้าโศกไปทำไม พ่อยก

ลูกให้ที่กรุงวารณวดีแล้วนะ พระเจ้าอันกรัตตะทรงงาม

สง่า พ่อยกลูกถวายพระองค์แล้ว.

ลูกจักเป็นเอกอัครมเหสีของพระเจ้าอันกรัตตะ

ศีล พรหมจรรย์ บรรพชา ทำได้ยากนะลูกนะ.

อำนาจ ทรัพย์ ความเป็นใหญ่ โภคะ สุขในราช-

สมบัติ ทั้งลูกก็ยังเป็นสาว จงบริโภคถามเถิด ลูกจง

วิวาหะเสียเถิด นะลูกนะ.

พระนางสุเมธากราบทูลพระชนกชนนีนั้นว่า

อำนาจเป็นต้นเช่นนี้ อย่ามีมาเลย เพราะภพหาสาระ

มิได้ การบวชหรือความตายเท่านั้นจักมีแก่ลูก ลูกไม่

ยอมวิวาหะแน่แท้.

กายอันเน่าเหมือนหนอน ไม่สะอาด กลิ่นเหม็น

คลุ้งไป น่าสะพรึงกลัว ดุจถุงหนังบรรจุซากศพ เต็ม