๓

{๓๔๒} ทักขิเณยยบุคคล๑ (บุคคลผู้ควรแก่ทักษิณา) ๘

๑. พระโสดาบัน

๒. บุคคลผู้ปฏิบัติเพื่อทำให้แจ้งโสดาปัตติผล

๓. พระสกทาคามี

๔. บุคคลผู้ปฏิบัติเพื่อทำให้แจ้งสกทาคามิผล

๕. พระอนาคามี

๖. บุคคลผู้ปฏิบัติเพื่อทำให้แจ้งอนาคามิผล

๗. พระอรหันต์

๘. บุคคลผู้ปฏิบัติเพื่อทำให้แจ้งอรหัตตผล

๔

{๓๔๓}[๓๓๔] กุสีตวัตถุ๒ (เหตุแห่งความเกียจคร้าน) ๘

๑. ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้ มีงานที่ต้องทำ เธอมีความคิดอย่างนี้ว่า

‘เราจักต้องทำงาน เมื่อเราทำงานอยู่ กายจักเมื่อยล้า อย่ากระนั้นเลย

เราจะนอน’ เธอจึงนอนเสีย ไม่ปรารภความเพียร เพื่อถึงธรรมที่ยัง

ไม่ถึง เพื่อบรรลุธรรมที่ยังไม่บรรลุ เพื่อทำให้แจ้งธรรมที่ยังไม่ทำ

ให้แจ้ง นี้เป็นกุสีตวัตถุประการที่ ๑

๒. ภิกษุทำงานแล้ว เธอมีความคิดอย่างนี้ว่า ‘เราได้ทำงานแล้ว เมื่อเรา

ทำงานอยู่ กายเมื่อยล้าแล้ว อย่ากระนั้นเลย เราจะนอน’ เธอจึงนอน

เสีย ไม่ปรารภความเพียร ฯลฯ นี้เป็นกุสีตวัตถุประการที่ ๒

๓. ภิกษุต้องเดินทาง เธอมีความคิดอย่างนี้ว่า ‘เราจักต้องเดินทาง เมื่อ

เราเดินทางอยู่ กายจักเมื่อยล้า อย่ากระนั้นเลย เราจะนอน’ เธอจึง

นอนเสีย ไม่ปรารภความเพียร ฯลฯ นี้เป็นกุสีตวัตถุประการที่ ๓