ทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค
ฉบับ มจร. · เล่ม ๑๑ · หน้า ๔๒๕ · ข้อ 359
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

๓. อาหาเร ปฏิกูลสัญญา (ความกำหนดหมายความปฏิกูลใน

อาหาร)

๔. สัพพโลเก อนภิรตสัญญา (ความกำหนดหมายความไม่น่า

เพลิดเพลินในโลกทั้งปวง)

๕. อนิจจสัญญา (ความกำหนดหมายความไม่เที่ยงแห่งสังขาร)

๖. อนิจเจ ทุกขสัญญา (ความกำหนดหมายความเป็นทุกข์ในความ

ไม่เที่ยงแห่งสังขาร )

๗. ทุกเข อนัตตสัญญา (ความกำหนดหมายความเป็นอนัตตาใน

ความเป็นทุกข์)

๘. ปหานสัญญา (ความกำหนดหมายเพื่อละอกุศลวิตกและบาป

ธรรมทั้งหลาย)

๙. วิราคสัญญา (ความกำหนดหมายวิราคะว่าเป็นธรรมละเอียด

ประณีต)

นี้ คือธรรม ๙ ประการที่ควรให้เกิดขึ้น

{๔๖๓}(ฌ) ธรรม ๙ ประการที่ควรรู้ยิ่ง คืออะไร

คือ อนุปุพพวิหาร๑ ๙ ได้แก่

ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้

๑. สงัดจากกามและอกุศลธรรมทั้งหลาย บรรลุปฐมฌานที่มีวิตก

วิจาร ปีติและสุขอันเกิดจากวิเวกอยู่

๒. เพราะวิตกวิจารสงบระงับไป บรรลุทุติยฌานที่มีความผ่องใส

ในภายใน มีภาวะที่จิตเป็นหนึ่งผุดขึ้น ไม่มีวิตก ไม่มีวิจาร

มีแต่ปีติและสุขอันเกิดจากสมาธิอยู่

๓. เพราะปีติจางคลายไป มีอุเบกขา มีสติสัมปชัญญะ เสวยสุข

ด้วยนามกาย บรรลุตติยฌานที่พระอริยะทั้งหลายสรรเสริญว่า

‘ผู้มีอุเบกขา มีสติ อยู่เป็นสุข’