ทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค
ฉบับ มจร. · เล่ม ๑๑ · หน้า ๓๖๙ · ข้อ 352
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

{๓๗๖}(ญ) ธรรม ๑ ประการที่ควรทำให้แจ้ง คืออะไร

คือ เจโตวิมุตติ อันไม่กำเริบ

นี้ คือธรรม ๑ ประการที่ควรทำให้แจ้ง

ธรรม ๑๐ ประการนี้ เป็นของจริง เป็นของแท้ แน่นอน ไม่ผิดพลาด ไม่เป็น อย่างอื่น ที่พระตถาคตตรัสรู้แล้วโดยชอบ ด้วยประการฉะนี้

ธรรม ๒ ประการ

{๓๗๗}[๓๕๒] ธรรม ๒ ประการที่มีอุปการะมาก ธรรม ๒ ประการที่ควรเจริญ

ธรรม ๒ ประการที่ควรกำหนดรู้

ธรรม ๒ ประการที่ควรละ

ธรรม ๒ ประการที่เป็นไปในฝ่ายเสื่อม

ธรรม ๒ ประการที่เป็นไปในฝ่าย

คุณวิเศษ

ธรรม ๒ ประการที่แทงตลอดได้ยาก

ธรรม ๒ ประการที่ควรให้เกิดขึ้น

ธรรม ๒ ประการที่ควรรู้ยิ่ง

ธรรม ๒ ประการที่ควรทำให้แจ้ง

{๓๗๘}(ก) ธรรม ๒ ประการที่มีอุปการะมาก คืออะไร

คือ

๑. สติ (ความระลึกได้)

๒. สัมปชัญญะ (ความรู้ตัว)๑

นี้ คือธรรม ๒ ประการที่มีอุปการะมาก

{๓๗๙}(ข) ธรรม ๒ ประการที่ควรเจริญ คืออะไร

คือ

๑. สมถะ (การฝึกจิตให้สงบเป็นสมาธิ)

๒. วิปัสสนา (ความเห็นแจ้ง)๒

นี้ คือธรรม ๒ ประการที่ควรเจริญ