ออกมา ได้ความสบายขึ้นมาบ้างจนเป็นผู้ไม่มีโรค จึงเข้าป่าหิมพานต์ บวชเป็นฤๅษี ทำสมาบัติและอภิญญาให้เกิดขึ้น แล้วอยู่ด้วยความสุข ในฌาน คิดว่า เราไม่ได้ความสุขเห็นปานนี้ ตลอดกาลมีประมาณเท่านี้ เมื่อจะเปล่งอุทาน จึงได้กล่าวคำถาเหล่านี้ว่า.

เมื่อเราถูกโรคอย่างหนึ่งถูกต้อง ได้เสวย

ทุกขเวทนาอย่างสาหัส อันทุกขเวทนาเบียด

เบียนอยู่ ร่างกายนี้ก็ซูบผอมลงอย่างรวดเร็ว

ดุจดอกไม่ที่ทิ้งตากแดดไว้ที่ทรายฉะนั้น.

รูปร่างอันไม่น่าพอใจ ถึงการนับว่าน่า

พอใจ ที่ไม่สะอาด สมมติว่าเป็นของสะอาด.

เต็มด้วยซากศพต่าง ๆ ปรากฏแก่คนพาลผู้

ไม่พิจารณาเห็นว่าเป็นของน่าพอใจ.

น่าติเตียนกายอันเปื่อยเน่า กระสับกระ-

ส่าย น่าเกลียดไม่สะอาด มีความป่วยไข้เป็น

ธรรมดา เป็นที่ที่หมู่สัตว์ผู้ประมาทหมกมุ่น

อยู่ ย่อมยังหนทางเพื่อเข้าถึงสุคติให้เสื่อมไป.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อญฺตเรน ได้แก่ พยาธิ คือ โรคผอมเหลืองอย่างหนึ่ง ในบรรดาโรค ๙๖ ประเภท. บทว่า โรเคน ได้แก่ อันได้นามว่าโรคอย่างนี้ เพราะมีการเสียดแทงเป็นสภาวะ. บทว่า รุปฺปโต แปลว่า เบียดเบียน คือบีบคั้น. บทว่า ปํสุนิ อาตเป กตํ ความว่า ย่อมซูบผอมไป เหมือนดอกไม้อันละเอียดอ่อน ซึ่ง