๙. ติตติรชาดก

ว่าด้วยบาปที่เกิดจากความจงใจ

[๕๗๔] ข้าพเจ้าเป็นอยู่สบายดีหนอ และได้

บริโภคอาหารตามชอบใจ แต่ว่าข้าพเจ้าตั้ง

อยู่ในระหว่างอันตรายแท้ ข้าแต่พระคุณเจ้า

ผู้เจริญ คติของข้าพเจ้าเป็นอย่างไรหนอ.

[๕๗๕] ดูก่อนปักษี ถ้าใจของท่านไม่น้อมไป

เพื่อกรรมอันเป็นบาป บาปย่อมไม่แปด

เปื้อนท่านผู้บริสุทธิ์ ไม่ขวนขวายกระทำ

บาปกรรม.

[๕๗๖] นกกระทาเป็นอันมากพากันมาด้วยคิด

ว่า ญาติของเราจับอยู่ นายพรานนกย่อมได้

รับกรรม เพราะอาศัยข้าพเจ้า ใจของข้าพเจ้า

รังเกียจอยู่ในเรื่องนั้น.

[๕๗๗] ถ้าใจของท่านไม่คิดประทุษร้าย กรรม

ที่นายพรานอาศัยท่านกระทำแล้วก็ไม่ติดท่าน

บาปย่อมไม่แปดเปื้อนท่านผู้บริสุทธิ์ มีความ

ขวนขวายน้อย.

จบ ติตฺติรชาดกที่ ๙