๑. โกกาลิกชาดก

ว่าด้วยพูดในกาลที่ควรพูด

[๖๒๒] เมื่อยังไม่ถึงเวลาที่จะพูด ผู้ใดพูดเกิน

กาลไป ผู้นั้นย่อมถูกทำร้ายดุจลูกนกดุเหว่า

ฉะนั้น.

[๖๒๓] มีดที่ลับคมดีแล้ว ดุจยาพิษอันร้ายแรง

หาทำให้ตกไปทันทีทันใด เหมือนวาจาทุพ-

ภาษิตไม่.

[๖๒๔] เพราะฉะนั้น บัณฑิตควรรักษาวาจาไว้

ทั้งในกาลควรพูดและไม่ควร ไม่ควรพูดให้

ล่วงเวลา แม้ในบุคคลผู้เสมอกับตน.

[๖๒๕] ผู้ใดมีความคิดเห็นเป็นเบื้องหน้า มี

ปัญญาเครื่องพิจารณาเห็นประจักษ์ พูดพอ

เหมาะในกาลที่ควรพูด ผู้นั้นย่อมจับศัตรูได้

ทั้งหมด ดุจครุฑจับนาคได้ ฉะนั้น.

จบ โกกาลิกชาดกที่ ๑