๕. กโปตกชาดก

ว่าด้วยโภคะของมนุษย์

[๘๒๕] บัดนี้ เราเป็นสุข ไม่มีโรค นกพิราบ

ผู้เหมือนหนามในหทัยบินไปแล้ว บัดนี้ เรา

จักกระทำความยินดีแห่งหทัย เพราะเหตุว่า

ชิ้นเนื้อและแกงจะทำให้เราเกิดกำลัง.

[๘๒๖] นกยางอะไรนี่มีหงอน ขี้ขโมย เป็น

ปู่นก โลดเต้นอยู่ แน่ะนกยาง ท่านจง

ออกมีข้างนอกเสีย กาผู้เป็นสหายของเรา

ดุร้าย.

[๘๒๗] ท่านได้เห็นเรามีขนปีก อันพ่อครัวถอน

แล้วทาด้วยน้ำข้าวเช่นนี้ ไม่ควรจะมาหัวเราะ

เยาะเลย.

[๘๒๘] ท่านอาบดีแล้ว ลูบไล้ดีแล้ว เอิบอิ่ม

ไปด้วยข้าวแลน้ำ และมีแก้วไพฑูรย์อยู่ที่คอ

ได้ไปกชังคละประเทศมาหรือ.

[๘๒๙] เราจะเป็นมิตรหรือมิใช่มิตรของท่านก็

ตาม ท่านอย่าได้กล่าวว่า ท่านได้ไปยังกชัง-