ไปใกล้ป่า อิสิปตนมฤคทายวัน กล่าวว่า วุ่นวายจริงหนอ ท่านผู้เจริญ ขัดข้องจริงหนอ ท่านผู้เจริญดังนี้. โดยสมัยนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ที่ป่าอิสิปตนะ เสด็จจงกรมอยู่ในอัพโภกาส เพื่อจะทรงอนุเคราะห์เข้านั่นแล ตรัสว่า มาเถิดยสะ ที่นี่ไม่วุ่นวาย ที่นี่ไม่ขัดข้อง ดังนี้ เขาจึงเกิดโสมนัสว่า ได้ยินว่า ที่นี่ไม่วุ่นวาย ที่นี่ไม่ขัดข้อง มีอยู่ จึงถอดรองเท้าทอง เข้าไปเฝ้า พระผู้มีพระภาคเจ้า นั่ง ณ ส่วนข้างหนึ่ง เมื่อพระศาสดาตรัสอนุปุพพิกถา ทรงแสดงสัจจเทศนาอยู่ เป็นพระโสดาบันในเวลาจบสัจจะ เมื่อพระผู้มีพระ- ภาคเจ้าทรงแสดงสัจจเทศนาแก่บิดาผู้ตามหา ได้กระทำให้แจ้งพระอรหัตแล้ว. สมดังคาถาประพันธ์ที่ท่านกล่าวไว้ในอปทานว่า

ภพของเราหยั่งลงสู่มหาสมุทร ตกแต่งดีแล้ว

สระโบกขรณีตกแต่งสวยงาม มีนกจักรพรากส่งเสียง

ร้องอยู่ ดารดาษด้วยบัวขม บัวเผื่อน บัวหลวง และ

อุบล ในสระนั้นมีน้ำไหล มีท่าน้ำราบเรียบ น่า-

รื่นรมย์ใจ มีปลาและเต่าชุกชุม มีเนื้อต่าง ๆ มาลง

กินน้ำ มีนกยูง นกกระเรียน และนกดุเหว่าเป็นต้น

ร่ำร้องด้วยเสียงอันไพเราะ นกเขา นกเป็ดน้ำ นก

จักรพราก นกกาน้ำ นกต้อยตีวิด นกสาลิกา นก

ค้อนหอย นกโพระดก หงส์ นกกระเรียน นกแสก

นกขมิ้นเหลืองอ่อน เที่ยวอยู่มากมาย สระโบกขรณี

สมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีแก้วมณี ไข่มุก และ

ทราย ต้นไม้ทั้งหลายก็เป็นสีทองทั้งหมด มีกลิ่นหอม

ต่าง ๆ ฟุ้งขจรไป ส่องภพของเราให้สว่างไสวตลอด

กาลทั้งปวง ทั้งกลางวันกลางคืน ดนตรีหกหมื่น