เมื่อพระเจ้าพรหมทัต ตรัสแสดงคุณของพระองค์ด้วยคาถา ๖ คาถาอย่างนี้แล้ว ราชบริษัททั้งหมดพากันชื่นชมยินดี กล่าวสรรเสริญ คุณของพระราชาว่า คุณสมบัติคือศีล และอาจาระนี้ สมควรแก่พวก

เราทีเดียว. ส่วนนายสุมังคละ เมื่อพวกบริษัทกล่าวจบแล้ว ก็ลุกขึ้น

ถวายบังคมพระราชา ประคองอัญชลีกล่าวสรรเสริญพระราชา ได้ กล่าวคาถา ๓ คาถาความว่า :-

ข้าแต่กษัตริย์ผู้ชนาธิปัตย์ บริวารสมบัติ

และปัญญา มิได้ละพระองค์ในกาลไหน ๆ

เลย พระองค์มิได้มักกริ้วโกรธ มีพระหฤทัย

ผ่องใสอยู่เป็นนิตย์ ขอพระองค์ทรงปราศจาก

ทุกข์ บำรุงพระชนม์ชีพ ยืนอยู่ตลอดร้อย

พรรษาเถิด.

ข้าแต่กษัตริย์ ขอพระองค์จงประกอบ

ด้วยคุณธรรมเหล่านี้ คือ โบราณราชวัตรมั่นคง

พระราชทานอภัยให้ทูลเตือนได้ ไม่ทรงกริ้ว-

โกรธ มีความสุขสำราญไม่เดือดร้อน ปกครอง

แผ่นดินให้ร่มเย็น แม้จุติจากโลกนี้ไปแล้ว ก็

จงทรงถึงสุคติเถิด.