๔. จุลลสุวกราชชาดก

ว่าด้วยผู้รักษาไมตรี

[๑๒๓๖] ต้นไม้ทั้งหลายที่มีใบเขียว มีผลดก

มีอยู่เป็นอันมาก เหตุไรพญานกแขกเต้าจึง

มีใจยินดีในต้นไม้แห้งผุเล่า.

[๑๒๓๗] เราเคยบริโภคผลแห่งต้นไม้นี้นับได้

หลายปีมาแล้ว ถึงเราจะรู้ว่าต้นไม้นี้ไม่มีผล

แล้ว ก็ต้องรักษาความไมตรีไว้ให้เหมือนดัง

ก่อน.

[๑๒๓๘] นกทั้งหลายย่อมละทิ้งต้นไม้แห้งผุ ขาด

ใบไร้ผลไปในที่อื่น ดูก่อนพญานกแขกเค้า

ท่านเห็นโทษอะไรหรือ ?

[๑๒๓๙] นกเหล่าใดคบหาฉันเพราะต้องการผล

ไม้ ครั้นรู้ว่าต้นไม้นั้นไม่มีผล ก็ละทิ้งต้นไม้

นั้นไปเสียนกเหล่านั้นโง่เขลา มีปัญญาที่เห็น

แก่ตัว มักทำฝักใฝ่แห่งมิตรภาพให้ตกไป.