ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๒
ฉบับ มมร. · เล่ม ๖๔ · หน้า ๒๙๗ · ข้อ 897 898 899 900
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

พระบิดา เป็นเหมือนดอกปทุมที่ถูกขยำด้วยมือ ข้า

แต่สมเด็จพระบิดาผู้เป็นใหญ่ เป็นที่เกรงขามของศัตรู

เหตุไรหนอ สมเด็จพระบิดาจึงทรงเป็นทุกข์พระทัย

อย่าทรงเศร้าโศกไปเลย เพคะ.

ท้าววรุณนาคราชตรัสว่า

[๘๙๗] อิรันทตีลูกรัก ก็พระมารดาของเจ้า

ปรารถนาดวงหทัยของวิธุรบัณฑิต เพราะวิธุรบัณฑิต

ยากที่บุคคลจะเห็นได้ ใครจักนำวิธุรบัณฑิต มาใน

นาคพิภพนี้ได้.

[๘๙๘] เจ้าจงไปเที่ยวแสวงหาสามี ซึ่งสามารถ

นำวิธุรบัณฑิตมาในนาคพิภพนี้ ก็นางนาคมาณพวิกานั้น

ได้สดับพระดำรัสของพระบิดาดังนี้แล้ว เป็นผู้มีจิตชุ่ม

ด้วยกิเลส ออกเที่ยวแสวงหาสามีในคืนนั้น.

นางอิรันทตีกล่าวว่า

[๘๙๙] คนธรรพ์ รากษส นาค กินนร หรือ

มนุษย์ผู้ฉลาดสามารถจะให้สิ่งที่น่าใคร่ทั้งปวงได้ คน

ไหนก็ตามที่จักเป็นสามีของเราตลอดกาลนาน.

ปุณณกยักษ์กล่าวว่า

[๙๐๐] ดูก่อนนางผู้มีนัยน์ตาหาที่ติมิได้ เธอจง

เบาใจเถิด เราจักเป็นสามีของเธอ จักเป็นผู้เลี้ยงดูเธอ

ด้วยปัญญาของเรา อันสามารถจะนำเนื้อดวงใจของ

วิธุรบัณฑิตมาให้ จงเบาใจเถิด เธอจักเป็นภรรยา

ของเรา.