ทั้งสองจะเมื่อยล้า มีบาทาฟกบวมใครจะจูงมือลูกทั้ง

สองเดินทาง อย่างไรหนอพราหมณ์นั้นช่างร้ายกาจไม่

ละอาย เฆี่ยนตีลูกทั้งสองผู้ไม่ประทุษร้ายต่อหน้าเรา

แม้ตกเป็นทาสีเป็นทาสของเรา หรือคนรับใช้ใครที่มี

ความละอายจักเฆี่ยนตีคนที่ต่ำทรามแม้เช่นนั้นได้

พราหมณ์ช่างด่าช่างตีลูกรักทั้งสองของเราผู้มองเห็น

อยู่ซึ่งเป็นเหมือนดังปลาติดอยู่ที่ปากลอบปากไซ

ฉะนั้น. พระเวสสันดรทรงพระปริวิตกว่า

[๑๑๗๗] เราจักถือธนูด้วยมือขวา หรือจักเหน็บ

พระขรรค์ไว้ข้างซ้ายไปนำเอาลูกทั้งสองของเรามา

เพราะลูกทั้งสองถูกเฆี่ยนตีเป็นทุกข์หนัก การที่ลูกน้อย

ทั้งสองต้องเดือดร้อนเป็นทุกข์แสนสาหัสไม่ใช่ฐานะ

ก็ใคร่เล่ารู้ธรรมของสัตบุรุษแล้วให้ทานย่อมเดือดร้อน

ในภายหลัง.

พระชาลีกุมารทรงรำพันว่า

[๑๑๗๘] ได้ยินว่า นรชนบางพวกในโลกนี้ พูด

ความจริงไว้อย่างนี้ว่า ลูกคนใดไม่มีมารดาของตน

ลูกคนนั้นเป็นเหมือนไม่มีบิดา น้องกัณหามานี่เถิด เรา

ทั้งสองจัดตายด้วยกัน เราทั้งสองจะเป็นอยู่ทำไมไม่มี

ประโยชน์ พระบิดาผู้เป็นจอมประชานิกรประทาน