ผู้หาความผิดมิได้จากรัฐมณฑล ในเมื่อพระเวสสันดร

มหาราชผู้ยังแคว้นแห่งชาวสีพีให้เจริญเสด็จออกแล้ว

เหล่าคนแก่ คนหนุ่ม และคนกลางคนทั้งหมด ภูต

แม่มด ขันที สตรีของพระราชา สตรีในพระนคร

พราหมณ์ สมณะ และเหล่าวนิพกอื่น ๆ ประคอง

แขนทั้งสองร้องไห้ว่า ดูเถอะ พระราชาเป็นอธรรม.

พระเวสสันดรเป็นผู้อันมหาชนในเมืองของตน

บูชาแล้ว ต้องเสด็จออกจากเมืองของพระองค์ โดย

ต้องการตามคำของชาวสีวี พระเวสสันดรมหาสัตว์นั้น

พระราชทานช้าง ๗๐๐ เชือก ล้วนประดับด้วยคชาลัง-

การ มีเครื่องรัดกลางตัวแล้วไปด้วยทอง คลุมด้วย

เครื่องประดับทอง มีนายหัตถาจารย์ขี่ประจำ ถือโตมร

และขอม้า ๗๐๐ ตัว สรรพไปด้วยอัศวาภรณ์เป็นชาติ

ม้าอาชาไนยสินธพ เป็นพาหนะว่องไว มีนายอัศวา-

จารย์ขี่ประจำ ห่มเกราะถือธนู รถ ๗๐๐ คัน อันมั่น

คงมีธงปักแล้ว หุ้มหนังเสือเหลืองเสือโคร่งประดับ

สรรพาลังการ มีคนขับประจำถือธนูห่มเกราะ สตรี

๗๐๐ คน คนหนึ่ง ๆ อยู่ในรถ สวมสร้อยทองคำประดับ

กายแล้วไปด้วยทองคำ มีอลังการสีเหลือง นุ่งห่มผ้า

สีเหลือง ประดับอาภรณ์สีเหลือง มีดวงตาใหญ่ ยิ้ม

แย้มก่อนจึงพูด มีตะโพกงามบั้นเอวบาง โคนม ๗๐๐

ตัว ล้วนแต่งเครื่องเงินทาสี ๗๐๐ คน ทาส ๗๐๐ คน