[๓๓๙] บุคคลใดยังมีกระแสตัณหาอันแรงกล้า ๓๖ สาย๑

ที่มักไหลไปยังอารมณ์อันน่าพอใจ

ความดำริเป็นอันมากที่อาศัยราคะ

ย่อมนำบุคคลนั้นซึ่งมีความเห็นผิดไป

[๓๔๐] กระแสตัณหาทั้งหลายไหลไปในอารมณ์ทั้งหมด

ตัณหาดุจเถาวัลย์ ก็งอกงามขึ้น

พวกเธอ ครั้นเห็นตัณหาดุจเถาวัลย์ที่งอกงามนั้น

จงตัดรากด้วยปัญญา๒

[๓๔๑] สัตว์โลกผู้มีแต่โสมนัสซาบซ่าน

ฉ่ำชื้นด้วยเสน่หา๓

มัวแต่จะแสวงหาความสุขสำราญกันอยู่

จึงต้องเข้าถึงชาติและชราร่ำไป

[๓๔๒] หมู่สัตว์ถูกล้อมไว้ด้วยตัณหาที่ทำให้สะดุ้ง

จึงดิ้นรนเหมือนกระต่ายติดบ่วง

หมู่สัตว์ผู้ถูกสังโยชน์และกิเลสเครื่องข้อง๔ผูกไว้แน่น

ย่อมได้รับความทุกข์ร่ำไปชั่วกาลนาน