พระผู้มีพระภาคผู้สุคตศาสดา ครั้นตรัสไวยากรณภาษิตนี้แล้ว จึงได้ตรัส คาถาประพันธ์ต่อไปอีกว่า

{๓๘๗} [๖๖๓] ผรุสวาจา(คำหยาบ)เป็นเหมือนผึ่ง๑

เครื่องตัดตนของคนพาลผู้กล่าวคำชั่ว

ย่อมเกิดที่ปากของคนพาล

[๖๖๔] ผู้ใดสรรเสริญคนที่ควรติเตียน

หรือติเตียนคนที่ควรสรรเสริญ

ผู้นั้นชื่อว่าสั่งสมความผิดไว้ด้วยปาก

ย่อมไม่ประสบความสุข เพราะความผิดนั้น

[๖๖๕] การปราชัยด้วยทรัพย์

ในการเล่นการพนันจนหมดตัวนี้

เป็นความผิดเพียงเล็กน้อย

แต่การที่บุคคลมีใจประทุษร้าย

ในบุคคลผู้ดำเนินไปดีแล้วนี้เท่านั้น

เป็นความผิดมากกว่า

[๖๖๖] บุคคลผู้ตั้งวาจาและใจอันชั่ว

ติเตียนพระอริยะย่อมเข้าถึงนรก

สิ้น ๑๓๖,๐๐๐ นิรัพพุทกัป

กับอีก ๕ อัพพุทกัป

[๖๖๗] คนที่ชอบกล่าวคำไม่จริง

หรือคนที่ทำความชั่วแล้วกล่าวว่า

‘ฉันไม่ได้ทำ’ ต่างก็ตกนรก๒