๑๔. ตุวฏกสูตร๑

ว่าด้วยภิกษุผู้กำจัดบาปธรรมอย่างเร็วพลัน

(พระพุทธเนรมิตทูลถามดังนี้)

{๔๒๑} [๙๒๒] ข้าพระองค์ขอทูลถามพระองค์

ผู้ทรงเป็นเผ่าพันธุ์พระอาทิตย์

ผู้มีวิเวก มีสันติบท ทรงแสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ว่า

ภิกษุเห็นอย่างไร จึงไม่ถือมั่นอะไร ๆ ในโลก ดับไป

(พระผู้มีพระภาคตรัสตอบดังนี้)

[๙๒๓] ภิกษุพึงขจัดบาปธรรมทั้งปวง

ที่เป็นรากเหง้าแห่งกิเลสเครื่องเนิ่นช้า๒

และอัสมิมานะ ด้วยมันตา๓

ตัณหาอย่างใดอย่างหนึ่งที่เกิดในภายใน

ภิกษุมีสติทุกเมื่อ พึงศึกษาเพื่อกำจัดตัณหาเหล่านั้น

[๙๒๔] ภิกษุพึงรู้คุณธรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง

ในภายในหรือในภายนอก

แต่ไม่ควรทำความดื้อรั้นเพราะคุณธรรมนั้น

เพราะการทำความดื้อรั้นนั้น

ผู้สงบทั้งหลายไม่กล่าวว่า เป็นความดับกิเลส