ตถา ตถา วิญฺญู ปรกฺกเมยฺย

ยถา ยถา ภาวํ ปโร น ชญฺญา ฯ

[๒๔๐๐] เต เทววณฺณา ๑ สุขุมาลรูปา

อุโภ สมา สุชยา ปุญฺญกฺขนฺธา

อุปาคมม กรมฺปิยํ ๒ อเจลํ

มิสฺสีภูตา อสฺสวาหาว นาคา ฯ

[๒๔๐๑] ตโต หเว ปณฺฑรโก อเจลํ

สยเมวุปาคมฺม อิทํ อโวจ

มุตฺตชฺชหํ สพฺพภยาติวตฺโต

น หิ นูน ตุยฺหํ มนโส ปิยมฺหา ฯ

[๒๔๐๒] ปิโย หิ เม อาสิ สุปณฺณราชา

อสํสยํ ปณฺฑรเกน สจฺจํ

โส ราครตฺโต จ อกาสิ เอตํ ๓

ปาปกมฺมํ สมฺปชาโน น โมหา ฯ

[๒๔๐๓] น เม ปิยํ อปฺปิยํ วาปิ โหติ

สมฺปสฺสโต โลกมิมํ ปรญฺจ

สุสญฺญตานญฺหิ วิยญฺชเนน

อสญฺญโต โลกมิมํ จราสิ ฯ

อริยาวกาโสสิ อนริโยว โหสิ ๔

อสญฺญโต สญฺญตสนฺนิกาโส

#๑ ยุ. เทววณฺณี ฯ ๒ สี. กาทมฺพิยํ ฯ ยุ. การมฺพิยํ ฯ ๓ ม. -รตฺโตว #อกาสิเมตํ ฯ ๔ ม. อนริโยวาสิ ฯ