มหาวิภังค์ ภาค ๑
ฉบับ มมร. · เล่ม ๑ · หน้า ๘๐๕ · ข้อ 78
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

นิคฺคณฺโติมํธาเรหิท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น

นิครณฐ์,

อาชีวโกติ "" ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น

เป็นอาชีวก,

ตาปิโสติ"" ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า

เป็นดาบส,

ปริพฺพาชโกติ""ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น

ปริพาชก,

ปณฺฑรงฺโคติ"" ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น

ตาปะขาว,

การบอกลาด้วยคำว่า ติตฺถิยสาวโกติ มํ ธาเรหิ ไม่ใช่เป็นการ

บอกลาด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งสาวก-

เดียรถีย์อย่างนี้ คือ :-

นิคฺคณฺสาวโกติ มํ ธาเรหิท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น

สาวกของนิครณฐ์.

อาชีวกตาปสปริพฺพาชกปณฺฑ- ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น รงฺคสาวโกติ มํ ธาเรหิ สาวกของอาชีวกดาบสปริพาชกและ

ตาปะขาว.

การบอกลาด้วยคำว่า อสฺสมโณติ มํ ธาเรหิ ไม่ใช่เป็นการบอกลา

ด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งผู้มิใช่สมณะ

อย่างนี้ คือ :-