ได้เสด็จเข้าสู่ป่ารัง เราออกจากอาศรมในป่า เที่ยว

แสวงหามูลผลาผลป่า ในเวลานั้น ณ ที่นั้น เราได้เห็น

พระสัมพุทธเจ้า พระนามว่า ปิยทัสสี ผู้มีพระยศใหญ่

ประทับนั่ง เข้าสมาบัติ รุ่งโรจน์อยู่ในป่าใหญ่ เรา

ปักเสา ๔ เสาทำปะรำอย่างเรียบร้อย แล้วเอาดอกรัง

มุงเหนือพระพุทธเจ้า เราทรงปะรำซึ่งมุงด้วยดอกรังไว้

๗ วัน ยังจิตให้เลื่อมใสในกรรมนั้น ได้ถวายบังคม

พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด สมัยนั้น พระผู้มีพระภาค-

เจ้าผู้อุดมบุรุษ เสด็จออกจากสมาธิประทับนั่ง ทอด-

พระเนตรดูเพียงชั่วแอก สาวกของพระศาสดา พระ

นามว่า ปิยทัสสี ชื่อว่า วรุณ กับพระอรหันตขีณาสพ

แสนองค์ ได้เข้ามาเฝ้าพระบรมศาสดา ผู้เป็นนายก

วิเศษสุด ส่วนพระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้พิชิตมาร พระ-

นามว่า ปิยทัสสี เชษฐบุรุษของโลก ประเสริฐกว่า

นรชน ประทับนั่งในท่ามกลางภิกษุสงฆ์แล้ว ได้ทรง

กระทำการแย้มพระสรวลให้ปรากฏ พระอนุรุทธเถระ

ผู้อุปัฏฐาก ของพระศาสดาพระนามว่า ปิยทัสสี ห่ม

จีวรเฉวียงบ่าข้างหนึ่งแล้ว ได้ทูลถามพระมหามุนีว่า

ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า อะไรเล่าหนอ เป็นเหตุให้

พระศาสดาทรงแย้มพระสรวลให้ปรากฏ เพราะเมื่อมี

เหตุ พระศาสดาจึงจะทรงแย้มพระสรวลให้ปรากฏ

พระศาสดาตรัสว่า มาณพใดทรงปะรำที่มุงด้วยดอกไม้

ไว้ตลอด ๗ วัน เรานึกถึงกรรมของมาณพนั้น จึงได้