คราวนั้นเราทั้งสองอยู่กันคนละฝั่งน้ำ มองเห็น

หน้ากัน หัวเราะครั้งหนึ่ง มองไม่เห็นหน้ากัน ก็

ร้องไห้อีกครั้งหนึ่ง คืนนั้นได้ผ่านเราทั้งสองไปโดยยาก.

ข้าแต่นายพราน เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้า เรา

ทั้งสองข้ามแม่น้ำอันยุบแห้งมาสวมกอดกันและกัน

ร้องไห้อยู่คราวหนึ่ง หัวเราะอยู่คราวหนึ่ง.

ข้าแต่นายพรานผู้ภูมิบาล เมื่อครั้งก่อน เราทั้ง-

สองได้พรากกันอยู่นานถึง ๖๙๗ ปี ชีวิตของท่านนี้มี

กำหนดเพียง ๑๐๐ปี เมื่อเป็นเช่นนี้ใครเล่าหนอ ในที่นี้

จะพึงอยู่ปราศจากภรรยาสุดที่รักได้.

(พระราชาตรัสถามว่า) ดูก่อนสหาย อายุของพวก

ท่านมีประมาณเท่าไร ถ้าท่านทั้งสองรู้ ก็จงบอกอายุ

ของพวกท่านแก่เรา ขอท่านทั้งหลายอย่าได้บิดพลิ้ว

จงบอกอายุของพวกท่านแก่เรา ตามที่ได้ยินได้ฟังมา

จากวุฒบุคคล หรือจากตำรับตำรา.

(นางกินรีทูลตอบว่า) ข้าแต่นายพราน อายุ

ของเราทั้งสองประมาณ ๑,๐๐๐ ปี อนึ่ง ในระหว่าง

อายุนั้น โรคร้ายย่อมไม่มี มีความทุกข์น้อย มีแต่

ความสุขยิ่ง ๆ ขึ้นไป เราทั้งสองยังรักกันไม่จืดจาง

ก็ต้องมาละทิ้งชีวิตไป.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า มเยกรตฺตํ ตัดบทเป็น มยํ เอกรตฺตํ ความว่า เราทั้งสองต้องจากกันชั่วราตรีหนึ่ง. บทว่า วิปฺปวสิมฺห ความว่า