[๑๕๒] บุตรนายพรานเหล่านั้นจึงแก้นาคราชตัวนั้น

ออกจากเครื่องพันธนาการซึ่งสอดเข้าทางจมูกร้อยไว้ในบ่วง

นาคราชตัวนั้นพ้นจากเครื่องผูกแล้ว

ครู่หนึ่งจึงบ่ายหน้าสู่ทิศปราจีนหลีกไป

[๑๕๓] ครั้นบ่ายหน้าสู่ทิศปราจีนไปได้ครู่หนึ่ง ได้เหลียวกลับมา

มองดูอาตมาด้วยดวงตาทั้ง ๒ ที่นองไปด้วยน้ำตา

ในคราวนั้น อาตมาได้ประคองอัญชลีทั้ง ๑๐ นิ้ว

เดินตามไปข้างหลัง กล่าวเตือนว่า

[๑๕๔] ท่านจงรีบด่วนไปโดยเร็วเถิด ขอศัตรูอย่าจับท่านได้อีกเลย

เพราะการสมาคมกับพวกพรานอีกเป็นทุกข์

ท่านจงไปยังสถานที่ที่พวกบุตรนายพรานไม่เห็นเถิด

[๑๕๕] นาคราชนั้นได้ไปสู่ห้วงน้ำใส สีเขียวครามโอภาส

มีท่าอันงดงาม น่ารื่นรมย์ใจ

ปกคลุมไปด้วยหมู่ต้นหว้าและต้นอโศก

เป็นผู้ปลอดภัย เบิกบานใจ ได้เข้าไปสู่นาคพิภพ

[๑๕๖] มหาบพิตรผู้จอมชน นาคราชนั้น

ครั้นเข้าไปยังนาคพิภพนั้นได้ไม่นาน

ได้มาปรากฏแก่อาตมาพร้อมด้วยบริวารเป็นทิพย์

บำรุงอาตมาเหมือนบุตรบำรุงบิดา

กล่าวถ้อยคำอันจับใจสบายหูว่า

(พญานาคสังขปาละกล่าวว่า)

[๑๕๗] ท่านอาฬาระ ท่านเป็นมารดาบิดาของข้าพเจ้า

เป็นดังดวงใจ เป็นผู้ให้ชีวิต เป็นสหาย

ข้าพเจ้าจึงได้อิทธิฤทธิ์ของตนคืนมา

ขอเชิญท่านไปเยี่ยมที่อยู่ของข้าพเจ้า

ซึ่งมีอาหารเพียงพอ มีข้าวและน้ำมากมาย