စိတ္တယမိုက်: ဖြစ်သောခဏနှင့် ချုပ်သောခဏသည် တစ်ခဏတည်းမဟုတ်

စိတ်ကို ထိခိုက်သော အကြောင်းအရာကို ပြောပြသည့်အခါ ယင်းအရာသည် ယခုပင် ဖြစ်ပေါ်နေသေးသလော၊ ဖြစ်ပြီးသွားပြီလောဟု ကာလကို ရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ကြည့်ပါ။ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု မြင်လိုက်သည်နှင့် ခံစားချက်သည် ချက်ချင်း ပေါ့သွားလိမ့်မည်။

အလုပ်အစီရင်ခံရာတွင် “လုပ်နေဆဲ” နှင့် “လုပ်ပြီးပြီ” ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားပါ။ ဤနေရာ၏ မရှင်းလင်းမှုကြောင့် အသင်းအဖွဲ့သည် အခြေအနေကို မတူမညီ နားလည်မှု အဖြစ်အများဆုံး ဖြစ်သည်။

စိတ်ခံစားချက်၏ ပထမဆုံး အချိန်အခါကို ဖမ်းယူရန် လေ့ကျင့်ပါ။ ဥပမာ စိတ်တိုလာသည့် ပထမစက္ကန့်ဖြစ်သည်။ ပထမအချိန်သည် ရွေးချယ်ရန် အလွယ်ကူဆုံး အချိန်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စိတ်ခံစားချက် စတင်ပြယ်လာသည်ကို မြင်လျှင် ဆက်၍ လောင်စာထပ်ထည့်ရန် ကိစ္စရှာမနေပါနှင့်။ သဘာဝအတိုင်း ချုပ်သွားစေခြင်းသည် အကျိုးရှိသော လေ့ကျင့်မှုအစစ်ဖြစ်သည်။

ဤအချက်သည် စိတ်၏ အစဉ်သည် အဆုံးမရှိဘဲ အမြဲ ဆက်နေသည် မဟုတ်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ ရရှိထားသော အချိန်ကို မမေ့မလျော့ရန် ဖြစ်သည်။

စည်းမျဉ်းချမှတ်ရာ၌ သို့မဟုတ် အခြေအနေများ ရေးရာ၌ ခြွင်းချက်ကိစ္စကိုပါ အမြဲ စဉ်းစားပါ။ ခြွင်းချက်ကို ထည့်မတွက်ထားသော စည်းမျဉ်းသည် လက်တွေ့အသုံးပြုသောအခါ ပျက်စီးတတ်သည်။

ပြဿနာကို နှစ်နည်းဖြင့် ပြောပြကြည့်ပါ။ တစ်နည်းမှာ ပုဂ္ဂိုလ်အမည် ပါသော ဝါကျဖြင့်၊ အခြားတစ်နည်းမှာ ဖြစ်ရပ်သက်သက်ကို ပြောသည့်ပုံစံဖြင့် ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်နည်းသည် ဆက်ဆွေးနွေးရန် ပိုမိုလွယ်ကူကြောင်း တွေ့ရလိမ့်မည်။

ခက်ခဲသော အကြောင်းအရာကို လေ့လာသည့်အခါ အခြေခံစကားလုံးများကို အရင် ခိုင်မာအောင် နားလည်ရန် အချိန်ပေးပါ။ ထို့နောက် ရှေ့တွင်ရှိသော ရှုပ်ထွေးသော အကြောင်းအရာသည် အလိုလို ပိုလွယ်လာလိမ့်မည်။