သေယျသုတ်နှင့် ဥပါဒါယသုတ်: သာလွန်သည်၊ ညီမျှသည်၊ ယုတ်လျော့သည်ဟု ခံစားရမှုသည် မည်သည့်နေရာမှ လာသနည်း
သေယျောဟမသ္မီတိ ဝါ ဟောတိအတွင်းစိတ်၌ ဖြစ်ပေါ်သော သုခနှင့် ဒုက္ခသည် မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ်တို့ကို အမှီပြု၍ ဖြစ်ပေါ်ပြ…
ဆန္ဒမူလကာ သဗ္ဗေ ဓမ္မာ
အခြားဘာသာ၏ ရှင်ရဟန်းတို့က တရားအားလုံး၏ အမြစ်မှာ အဘယ်နည်းဟု မေးလျှင် မြတ်စွာဘုရားက ဤသို့ ဖြေရန် မိန့်တော်မူသည်။ ဆန္ဒသည် အမြစ်၊ မနသိကာရသည် ပေါက်ဖွားရာ၊ ဖဿသည် ဖြစ်ပေါ်ရာအကြောင်း၊ ဝေဒနာသည် စုဝေးရာ၊ သမာဓိသည် ခေါင်းဆောင်၊ သတိသည် အကြီးအမှူး၊ ပညာသည် သာလွန်ရာ၊ ဝိမုတ္တိသည် အနှစ်သာရ၊ အမတသည် ထိုးဝင်ရာနှင့် နိဗ္ဗာန်သည် အဆုံးဖြစ်သည်ဟု ဖြေရမည်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် အဋ္ဌကနိပါတ် သတိဝဂ် မူလသုတ်တွင် မြတ်စွာဘုရားက ရဟန်းများအား အညတိတ္ထိတ်ပရိဗိုဇ်တို့က တရားအားလုံး၏ အမြစ်မှာ အဘယ်နည်း၊ ပေါက်ဖွားရာမှာ အဘယ်နည်း စသည်ဖြင့် အနှစ်သာရအထိ မေးလျှင် မည်သို့ ဖြေမည်နည်းဟု မေးတော်မူသည်။ ရဟန်းများက မိမိတို့၏ တရားများသည် ဘဂဝါကို အမြစ်ထားသည်ဟု လျှောက်ထားပြီး ရှင်းပြတော်မူရန် တောင်းပန်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မြတ်စွာဘုရားက အဖြေရှစ်ချက်ကို မိန့်တော်မူသည်။
ဒသကနိပါတ် မူလသုတ်တွင်လည်း မေးခွန်းနှင့် အဖြေတူညီသော်လည်း နောက်ဆုံးအချက်နှစ်ချက်ကို ထပ်ထည့်ထားသည်။ အမတသည် ထိုးဝင်ရာဖြစ်ခြင်းနှင့် နိဗ္ဗာန်သည် အဆုံးဖြစ်ခြင်းတို့ ဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း 10 ချက် ဖြစ်သည်။
သုတ်တွင် စာရင်းတိုတိုသာ ပေးထားပြီး စကားလုံးတစ်လုံးချင်းကို ရှင်းမပြထားပေ။ ဤစာမျက်နှာရှိ ရှင်းလင်းချက်များသည် စကားလုံး၏ ယေဘုယျအဓိပ္ပာယ်အတိုင်း ဖတ်ရှုခြင်း ဖြစ်သည်။ သတိပြုစရာမှာ ဤနေရာရှိ ဆန္ဒသည် အမြဲ တဏှာကို မဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းကျမ်းများတွင် ဆန္ဒကို ပြုလိုသောဆန္ဒဟု ရှင်းပြလေ့ရှိပြီး ကောင်းသောဘက်နှင့် မကောင်းသောဘက် နှစ်မျိုးလုံး ဖြစ်နိုင်သည်။
ပထမအချက်က တရားအားလုံးသည် ဆန္ဒကို အမြစ်ထားသည်ဟု ဖြေသည်။ လိုချင်မှု၊ နှစ်သက်မှု သို့မဟုတ် ပြုလိုသောဆန္ဒသည် ဘဝတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရာများ၏ စတင်ရာနေရာ ဖြစ်သည်။ သုတ်သည် ကောင်းသော ဆန္ဒလား မကောင်းသော ဆန္ဒလားဟု မခွဲခြားပေ။
တစ်စုံတစ်ခု မစမီ ဤအရာမှ မည်သည့်အရာကို လိုချင်နေသနည်းဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို တိုတိုမေးပါ။ အဖြေသည် ကိစ္စတစ်ခု မည်သည့်လမ်းကြောင်းသို့ သွားမည်ကို မကြာခဏ ပြောပြနိုင်သည်။
တရားအားလုံးသည် အာရုံစိုက်မှု (မနသိကာရ) ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။ အာရုံမစိုက်သည့်အရာသည် စိတ်ထဲတွင် အတွေ့အကြုံအဖြစ် မဖြစ်ပေါ်ပေ။
မည်သည့်အရာကို ကောင်းစွာ အာရုံစိုက်မည်ကို ရွေးပါ။ ဥပမာ မလိုအပ်သော အသိပေးချက်များကို ပိတ်ထားပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ စိတ်ဝင်စားသည့်အရာသည် စိတ်ထဲတွင် ကြီးထွားလာမည်။
တရားအားလုံးတွင် ဖဿသည် ဖြစ်ပေါ်စေသော ဘုံအကြောင်း ဖြစ်သည်။ အာယတန၊ အာရုံနှင့် သိမှု တို့ ပေါင်းဆုံသောအခါ အတွေ့အကြုံ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
မလိုချင်သော အကျင့်ကို လှုံ့ဆော်သည့်အရာ ဥပမာ စားပွဲပေါ်ရှိ မုန့် သို့မဟုတ် ပထမမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အက်ပ်ကို သိလျှင် အစမှာပင် ထိတွေ့မှုကို လျှော့ချပါ။
ထိတွေ့မှုမှ ဖြစ်ပေါ်သည့် အရာအားလုံးသည် ခံစားချက်တွင် ဆုံစည်းသည်။ ချမ်းသာသုခ၊ ဒုက္ခ သို့မဟုတ် ကြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
စိတ်မကောင်းသည့် ခံစားချက်ရှိလျှင် ဤအချက်သည် အကြောင်းများစွာ ဆုံစည်းသောနေရာဖြစ်ပြီး မိမိတစ်ခုလုံး မဟုတ်ကြောင်း သိထားပါ။ အသက်ရှူပြီးမှ မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို ရွေးပါ။
တရားအားလုံးတွင် သမာဓိသည် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ရှေ့မှ ဦးဆောင်သည်။ တည်ငြိမ်သောစိတ်သည် ရှင်းလင်းသော လမ်းကြောင်းသို့ ဆောင်ကြဉ်းသည်။
အရေးကြီးသောအလုပ် မလုပ်မီ စိတ်ကို ငြိမ်စေရန် မိနစ်အနည်းငယ် အသုံးပြုပါ။ တည်ငြိမ်သောစိတ်ဖြင့် ဦးဆောင်သော အလုပ်သည် ပိုမိုကောင်းမွန်တတ်သည်။
တရားအားလုံးတွင် သတိသည် အကြီးအမှူး ဖြစ်သည်။ သတိသည် ကြီးကြပ်သူဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို သိစေသည်။
စိတ်ထဲတွင် သတိကို အကြီးအကဲအဖြစ် ထားပါ၊ ခံစားချက်ကို မထားပါနှင့်။ ဥပမာ စိတ်ဆိုးနေစဉ် မက်ဆေ့ချ်ကို မပို့မီ သတိပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
ပညာသည် ယခင်အချက်များထက် သာလွန်ပြီး ဝိမုတ္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သည် အားလုံး၏ အနှစ်သာရ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သမာဓိနှင့် သတိသည် ကိုယ်တိုင်ပန်းတိုင် မဟုတ်ဘဲ နားလည်မှုနှင့် လွတ်လပ်မှုသို့ ဆောင်ကြဉ်းသည်။
ကျင့်ကြံနေသည့်အရာက စွဲလမ်းမှု လျော့နည်းစေသလားဟု အခါအားလျော်စွာ မေးကြည့်ပါ။ မဟုတ်လျှင် အနှစ်သာရသို့ မရောက်သေးနိုင်ပါ။
ဤအချက်နှစ်ချက်သည် ဒသကနိပါတ် မူလသုတ်တွင်သာ ရှိသည်။ တရားအားလုံးသည် အမတကို ထိုးဝင်ရာအဖြစ် ရှိပြီး နိဗ္ဗာန်ကို အဆုံးအဖြစ် ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် စာရင်းသည် အစဖြစ်သော ဆန္ဒမှ ပန်းတိုင်ဖြစ်သော နိဗ္ဗာန်အထိ ပြည့်စုံလာသည်။
ပန်းတိုင်ကို သိလျှင် နေ့စဉ်၏ ရွေးချယ်မှုငယ်များတွင်ပင် လမ်းကြောင်းရှိလာသည်။ ဤအရာသည် မိမိကို စစ်မှန်သော ငြိမ်သက်မှုသို့ ပိုနီးစေသလား၊ ဝေးစေသလားဟု မေးကြည့်ပါ။
ဤစာရင်းသည် စိတ်ဘဝ၏ မြေပုံအကျဉ်းချုပ်နှင့် တူသည်။ အရာအားလုံးသည် ဆန္ဒမှ စတင်ပြီး အာရုံစိုက်မှု၊ ထိတွေ့မှုနှင့် ခံစားမှုတို့ ဆက်လာသည်။ ထိုမှာတင် ရပ်နေလျှင် ဘဝသည် နှစ်သက်ခြင်းနှင့် မနှစ်သက်ခြင်းတွင် လည်ပတ်နေမည်။ သို့သော် စာရင်းသည် သမာဓိ၊ သတိ၊ ပညာနှင့် လွတ်မြောက်မှုအထိ ဆက်သွားသည်။
လက်တွေ့တွင် အကျင့်ကို ပြောင်းလိုလျှင် မူလအစကို ကြည့်ပါ။ မိမိသည် မည်သည့်အရာကို လိုချင်နေသနည်း၊ မည်သည့်အရာကို အာရုံစိုက်နေသနည်းဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ချက်က နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာမည့် အတွေ့အကြုံ မည်သို့မျိုးဖြစ်မည်ကို သတ်မှတ်ပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဤစာရင်းက ရောက်လာသော ခံစားချက်သည် ယခင်အကြောင်းတို့၏ စုဝေးရာမျှသာဖြစ်ပြီး ပန်းတိုင်မဟုတ်ကြောင်းလည်း သတိပေးသည်။ စိတ်ထဲတွင် အကြီးအမှူးဖြစ်သင့်သည်မှာ သတိဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံမှု၏ အနှစ်သာရမှာ လွတ်မြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
အတွင်းစိတ်၌ ဖြစ်ပေါ်သော သုခနှင့် ဒုက္ခသည် မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ်တို့ကို အမှီပြု၍ ဖြစ်ပေါ်ပြ…
ဥပါသကာက ရှင်ဥပနန္ဒအား သင်္ကန်းလက်ခံရန် တစ်ရက်စောင့်ပါရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်၊ ထိုနေ့တွင် ကျင်းပသည့် အစည်းအဝေးသို့ …
နိုင်ငံ၊ မြင်း၊ နားကပ်၊ မဏိရတနာနှင့် မိသားစုကို ဆုံးရှုံးခဲ့သော ဘုရင်သည် အဘယ်ကြောင့် မဝမ်းနည်းသနည်းဟု မေးခံရသေ…
ကာမမရှိသူ၊ တဏှာမရှိသူ၊ သံသယကို ကူးမြောက်ပြီးသူအတွက် ရှာဖွေရန် အခြားလွတ်မြောက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဘဒ္ဒါဝုဓအား အထက…