ชาณุสโสณีสูตร: ทานอุทิศถึงผู้ล่วงลับได้เมื่อใด

ในชาณุสโสณีวรรค ทสกนิบาต อังคุตตรนิกาย มีพระสูตรสองเรื่องที่ชาณุสโสณีพราหมณ์เป็นผู้ถาม เรื่องแรกคือปัจโจโรหณีสูตร พราหมณ์สนานเกล้า นุ่งผ้าไหมใหม่ ถือหญ้าคามาในวันอุโบสถ เพราะเป็นวันพิธีปลงบาปของพราหมณ์ ซึ่งมีการนอนบนพื้นที่ทาโคมัย บูชาไฟ และเลี้ยงพราหมณ์ พระพุทธเจ้าตรัสว่าพิธีปลงบาปในวินัยของพระอริยะเป็นอีกอย่างหนึ่ง คือการเห็นโทษของกรรมชั่วแต่ละอย่างแล้วละเสีย

เรื่องที่สองคือชาณุสโสณีสูตรในท้ายวรรค พราหมณ์ทูลถามว่า ทานที่ให้โดยตั้งใจว่าขอให้ญาติผู้ล่วงลับได้บริโภค สำเร็จแก่เขาจริงหรือ พระพุทธเจ้าตรัสว่าสำเร็จในฐานะ ไม่สำเร็จในอฐานะ ผู้ที่ไปเกิดในนรก ในกำเนิดดิรัจฉาน ในหมู่มนุษย์ หรือในเทวโลก ย่อมอยู่ด้วยอาหารของภพนั้น ทานไม่ถึง ส่วนผู้ที่ไปเกิดในเปรตวิสัย ย่อมอยู่ได้ด้วยทานที่ญาติมิตรอุทิศให้

เนื้อหาเรื่องภพภูมิหลังความตายในหน้านี้นำเสนอตามที่พระสูตรสอน ผู้อ่านอาจเห็นต่างได้ แต่ใจความที่ใช้ได้ทุกคนคือ การให้ด้วยความระลึกถึงผู้ล่วงลับไม่เคยสูญเปล่าสำหรับผู้ให้