ဥရုဝေလကဿပ: မိမိကိုယ်ကို ရဟန္တာဟု ထင်ခဲ့သော ဇဋိလ
န တွေဝ စ ခေါ အရဟာ ယထာ အဟန္တိတပည့်ငါးရာ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော မီးပူဇော်သည် ဇဋိလသည် ဘုရားရှင်၏ ဣဒ္ဓိပါဋိဟာရိယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်ခဲ့ရသော်လည်း…
ကျင့်စဉ်များ
ဂန္ဓာရဇာတ်: ဆားခဲနှင့် မကြိုက်သော ဆုံးမစကား
ဂန္ဓာရဇာတကံ
အရင်ဘုရင်နှစ်ပါးသည် အတူ ရသေ့ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ပါးက ဆားကို လျှို့ဝှက်စုထားသဖြင့် အခြားတစ်ပါးက သတိပေးသည်။ သတိပေးခံရသူက အုပ်ချုပ်သွန်သင်ခြင်းကို စွန့်ပြီးပြီ မဟုတ်လောဟု ပြန်ပြောသည်။ သတိပေးသူက ဓမ္မအတိုင်း ပြောခြင်းဖြစ်၍ ပါပမငြိဟု ဖြေသည်။ တစ်ဖက်က လူကို စိတ်နာစေသော စကားကို မပြောသင့်ဟု ဆိုသည်။ သတိပေးသူက သူ ဒေါသထွက်စေ မထွက်စေဟု ဖြေပြီး ဆုံးမမည့်သူ မရှိသူသည် ကန်းသောကျွဲကဲ့သို့ လှည့်လည်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။
7 ချက်
ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဇာတက သတ္တကနိပါတ်ပါ ဂန္ဓာရဇာတ်တွင် ပိဋကတ်သုံးပုံပါ စာသားမှာ ဂါထာခုနစ်ပုဒ် ရှိပြီး ရသေ့နှစ်ပါး၏ စကားဝိုင်း ဖြစ်သည်။ ပထမဂါထာက သင်သည် ရွာတစ်သောင်းခြောက်ထောင်နှင့် ဥစ္စာပြည့်သော ဘဏ္ဍာတိုက်ကို စွန့်ခဲ့ပြီးဖြစ်ပါလျက် ယခုတိုင် စုဆောင်းမှု ပြုနေသေးသည်ဟု အပြစ်တင်သည်။ ဒုတိယဂါထာသည် အပြစ်တင်ခံရသူ၏ ပြန်လှန်စကား ဖြစ်ပြီး သင်သည် ဂန္ဓာရနိုင်ငံကို စွန့်၍ အုပ်ချုပ်မှုမှ ထွက်ခဲ့ပြီးဖြစ်ပါလျက် ယခုတိုင် ဤနေရာတွင် အုပ်ချုပ်သွန်သင်နေသေးသည်ဟု ဆိုသည်။
တတိယဂါထာတွင် သတိပေးသူက ငါသည် ဓမ္မကို ပြောသည်၊ အဓမ္မကို မနှစ်သက်ပေ၊ ဓမ္မကို ပြောနေစဉ် ပါပမငြိဟု ဖြေသည်။ စတုတ္ထဂါထာတွင် သတိပေးခံရသူက အခြားသူ စိတ်နာသော စကားသည် များစွာ အကျိုးရှိသော်လည်း ပဏ္ဍိတသည် မပြောသင့်ဟု ငြင်းသည်။ ပဉ္စမဂါထာတွင် သတိပေးသူက သူ စိတ်နာစေ မနာစေ၊ သို့မဟုတ် ဖွဲကဲ့သို့ ပစ်ပယ်ချစေကာမူ ဓမ္မကို ပြောနေစဉ် ပါပမငြိဟု ဖြေသည်။ နောက်ဆုံးဂါထာနှစ်ပုဒ်က မိမိ၏ ပညာ သို့မဟုတ် ကောင်းစွာ သင်ယူထားသော ဝိနည်း မရှိလျှင် လူများစွာသည် တောထဲတွင် ကန်းသောကျွဲကဲ့သို့ လှည့်လည်ကြမည်၊ သို့သော် အချို့လူများသည် ဆရာ့ဌာနတွင် ကောင်းစွာ သင်ယူထားသဖြင့် ဝိနည်းရှိပြီး စိတ်တည်ကြည်ကြောင်း ဆိုသည်။
ဇာတ်ကောင်များ၏ အမည်နှင့် ဇာတ်လမ်းသည် ဇာတကအဋ္ဌကထာမှ လာသည်။ အဋ္ဌကထာအရ ဂန္ဓာရမင်းသည် လဂြိုဟ်စားခြင်းကို မြင်၍ ရာဇပလ္လင်ကို စွန့်ကာ ရသေ့ဖြစ်သည်။ ဝိဒေဟမင်းသည် သတင်းကြားသဖြင့် ရာဇပလ္လင်ကို စွန့်၍ လိုက်ကာ ရသေ့ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း နှစ်ပါးတွေ့ဆုံ၍ အတူနေကြသည်။ တစ်နေ့တွင် ရွာသားများက ဆားများစွာ လှူသဖြင့် ဝိဒေဟရသေ့က ကျန်သောအပိုင်းကို နောက်နေ့သုံးရန် သိမ်းထားသည်။ ဂန္ဓာရရသေ့က သတိပေးသည်။ ဇာတ်၏ အဆုံးတွင် ဝိဒေဟရသေ့သည် ရှိခိုးပြီး ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ကာ ဆက်၍ သတိပေးရန် တောင်းပန်သည်။ အဋ္ဌကထာက ဇာတ်ဟောရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဆေးဝါးစုဆောင်းသော ရဟန်းအကြောင်း ဖြစ်ပြီး အပြစ်ပြသူကို ရတနာသိုက်ပြသူနှင့် တူသည်ဟု ဆိုသော ဓမ္မပဒဂါထာကို ဆက်စပ်၍ ဖော်ပြကြောင်း ပြောပြသည်။
-
1
ကြီးသောအရာကို စွန့်နိုင်သော်လည်း သေးငယ်သောအရာကို စွဲလမ်းနေသေးသည် သန္နိဓိန္ဒါနိ ကုဗ္ဗသိ
ရွာသောင်းပေါင်းများစွာနှင့် ဥစ္စာပြည့်သော ဘဏ္ဍာတိုက်ကို စွန့်ခဲ့ပြီးဖြစ်ပါလျက် ယခုတိုင် စုဆောင်းမှု ပြုနေသေးသူ။ အဋ္ဌကထာအရ စုဆောင်းထားသည်မှာ ဆားတစ်ထုပ်သာ ဖြစ်သည်။ စွဲလမ်းမှုကို အရာဝတ္ထု၏ အရွယ်အစားဖြင့် မတိုင်းတာဘဲ ဆက်၍ ချိတ်ဆက်နေသေးသော စိတ်ဖြင့် တိုင်းတာသည်။
နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်စီးကရက်ဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အလွန်အကျွံ ဈေးဝယ်ခြင်းကို ရပ်ပစ်ခြင်းကဲ့သို့ ကြီးမားသော အကျင့်ဆိုးများကို စွန့်နိုင်ပြီးသူသည် မသိလိုက်ဘဲ နေရာယူလာသော သေးငယ်သည့် အကျင့်ဆိုး ရှိမရှိ စစ်ဆေးကြည့်ပါ။
-
2
သတိပေးခံရသောအခါ သတိပေးသူဆီသို့ ပြန်လှန်ခြင်း ဣဓဒါနိ ပသာသသိ
သတိပေးခံရသူသည် သတိပေးခံရသော ကိစ္စကို မဖြေဘဲ သင်သည် အုပ်ချုပ်သွန်သင်ခြင်းကို စွန့်ခဲ့ပြီးဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် ထပ်၍ သွန်သင်နေသနည်းဟု ပြန်ပြောသည်။ အဋ္ဌကထာက ဝိဒေဟရသေ့သည် အပြစ်တင်စကားကို မခံနိုင်သဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်လာကြောင်း၊ သတိပေးသူသည် သူတစ်ပါး၏ အပြစ်ကိုသာ မြင်သည်ဟု ဆိုကြောင်း ပြောပြသည်။
နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်အမှားအတွက် ထောက်ပြခံရသောအခါ ပထမဆုံး ပြောချင်သော စကားသည် “ဒါဆို သင်ကော” ဖြစ်နေလျှင် ခဏရပ်ပါ။ သူ့ကိစ္စကို ခွဲထားပြီး မိမိကိစ္စကို အရင်ဖြေပြီးဆုံးအောင် လုပ်ပါ။
-
3
ဓမ္မအတိုင်း ပြောလျှင် ပါပမငြိ ဓမ္မံ ဘဏာမိ ဝေဒေဟ
သတိပေးသူက ငါသည် ဓမ္မကို ပြောသည်၊ အဓမ္မကို မနှစ်သက်ပေ၊ ဓမ္မကို ပြောနေစဉ် ပါပမငြိဟု ဖြေသည်။ အဋ္ဌကထာက ဩဝါဒပေးခြင်းသည် ဘုရားရှင်နှင့် ပဏ္ဍိတတို့၏ ဓလေ့ဖြစ်ကြောင်း၊ နာသူ မလက်ခံသော်လည်း ဩဝါဒပေးသူတွင် ပါပမရှိကြောင်း ရှင်းပြသည်။
နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က အမှန်တကယ်မှားသည့်အရာကို လုပ်နေပြီး ဆိုးကျိုးဖြစ်မည်ကို မြင်လျှင် ရိုးသားစွာ ပြောပြခြင်းသည် လုပ်သင့်သောအရာ ဖြစ်သည်၊ သူ မကြိုက်နိုင်ကြောင်း သိသော်လည်း။
-
4
စိတ်နာစေသောစကားကို အကျိုးရှိသော်လည်း မပြောသင့် န တံ ဘာသေယျ ပဏ္ဍိတော
သတိပေးခံရသူက အခြားသူ စိတ်နာသော စကားသည် များစွာ အကျိုးရှိသော်လည်း ပဏ္ဍိတသည် မပြောသင့်ဟု ငြင်းသည်။ အဋ္ဌကထာက ထိုသူသည် အပြစ်တင်စကားကို မထက်သော ဆံရိတ်ဓားဖြင့် ဆံရိတ်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ ဤငြင်းချက်သည် ဇာတ်၏ နိဂုံးချုပ်ချက် မဟုတ်သော်လည်း သတိပေးသူကို ပြောပုံအကြောင်းလည်း စဉ်းစားစေသည်။
နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်တစ်စုံတစ်ဦးကို သတိမပေးမီ အကြောင်းအရာနှင့် ပြောပုံ နှစ်ခုလုံးကို ပြင်ဆင်ပါ၊ ဥပမာ တစ်ဦးချင်း ပြောခြင်း၊ အခြားသူများ ရှေ့မှာ မပြောခြင်း၊ လူ့ကိုမဟုတ်ဘဲ လုပ်ရပ်ကို ပြောခြင်း။
-
5
သူ ဒေါသထွက်စေ မထွက်စေ ကာမံ ရုပ္ပတု ဝါ မာ ဝါ
သတိပေးသူက သတိပေးခံရသူ စိတ်နာစေ မနာစေ၊ ဖွဲကဲ့သို့ ပစ်ပယ်ချစေကာမူ ဓမ္မကို ပြောနေစဉ် ပါပမငြိဟု ဖြေသည်။ သတိပေးသူ၏ တာဝန်မှာ မှန်သောအရာကို ပြောရန်ဖြစ်ပြီး လက်ခံမခံမှာ နာသူ၏ ကိစ္စ ဖြစ်သည်။
နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်ကောင်းလိုစိတ်နှင့် သင့်တော်သောနည်းလမ်းဖြင့် သတိပေးပြီးသော်လည်း တစ်ဖက်က မလက်ခံလျှင် လိုက်ပူဆာခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ထဲထားကာ ဒုက္ခခံစားရန် မလိုပါ။ သူကိုယ်တိုင် စဉ်းစားစေပါ။
-
6
ဆုံးမမည့်သူ မရှိလျှင် တောထဲရှိ ကန်းသောကျွဲနှင့် တူသည် ဝနေ အန္ဓမဟိံသောဝ
လူသည် မိမိကိုယ်ပိုင်ပညာ မရှိလျှင် သို့မဟုတ် ကောင်းစွာ သင်ယူထားသော ဝိနည်း မရှိလျှင် လူများစွာသည် တောထဲတွင် ကန်းသောကျွဲ လှည့်လည်သကဲ့သို့ လှည့်လည်ကြမည်။ အဋ္ဌကထာက မည်သည့်နေရာသို့ သွားသင့်၊ မည်သည့်နေရာသို့ မသွားသင့်ကို မသိခြင်းဟု ရှင်းပြသည်။
နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်အထက်လူကြီး၊ ဆရာ သို့မဟုတ် ယုံကြည်ရသော သူငယ်ချင်း၏ ဝေဖန်ချက်ကို အမှားရှာခြင်းအဖြစ် မမြင်ဘဲ မိမိမမြင်နိုင်သောအချက်ကို မြင်စေသော မျက်စိအဖြစ် မြင်ကြည့်ပါ။
-
7
ကောင်းစွာ ဆုံးမခံထားသူတို့သည် စိတ်တည်ကြည်သည် ဝိနီတဝိနယာ
အချို့လူများသည် ဆရာ့ဌာနတွင် ကောင်းစွာ သင်ယူထားသဖြင့် ဝိနည်း ညွှန်ကြားခံရသူ၊ ပညာရှိ၊ စိတ်တည်ကြည်သူ ဖြစ်ကြသည်။ အဋ္ဌကထာက ဂိဟိလည်း မိမိနှင့်လျော်သော အလုပ်ကို သင်ယူပြီး ရှင်ရဟန်းလည်း ရှင်ရဟန်း၏ သိက္ခာကို သင်ယူကြောင်း ရှင်းပြကာ ဇာတ်အဆုံးတွင် ဝိဒေဟရသေ့ ရှိခိုးခွင့်လွှတ်တောင်း၍ ဆက်၍ သတိပေးရန် တောင်းပန်ကြောင်း ပြောပြသည်။
နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်မိမိတတ်ကျွမ်းလိုသောကိစ္စတွင် ဆရာ သို့မဟုတ် လမ်းညွှန်တစ်ဦးကို ရှာပြီး ဝေဖန်ခံရန် ဝမ်းမြောက်ကြောင်း တိုက်ရိုက်ပြောပါ။ လူတစ်ဦးက သတိပေးနိုင်ရန် လမ်းဖွင့်ပေးခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
နေ့စဉ်ဘဝတွင် စမ်းသုံးကြည့်ပါ
ဤဇာတ်သည် နှစ်ဖက်စလုံးကို ပြောခွင့်ပေးထားသောကြောင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်က ဓမ္မနှင့်ညီသော အမှန်တရားကို ပြောသင့်သည်ဟု ယူဆပြီး အခြားတစ်ဖက်က လူကို စိတ်နာစေသော စကားကို မပြောသင့်ဟု ယူဆသည်။ လက်တွေ့ဘဝတွင် ရှုထောင့်နှစ်ခုလုံး၌ မှန်သည့်အပိုင်း ရှိသည်။ အဋ္ဌကထာက သတိပေးခံရသူ ဝန်ခံ၍ ခွင့်လွှတ်ပါရန် တောင်းပန်သည်ဖြင့် ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်သော်လည်း သူ၏ ပြန်လှန်ချက်မှ စကားပြောပုံသည် ကြားနာမှုကို သက်ရောက်စေကြောင်း သင်ယူနိုင်သည်။
ချက်ချင်း သုံးနိုင်သော အချက်မှာ မိမိ သတိပေးခံရသောအခါ မိမိ၏ တုံ့ပြန်မှုကို လေ့လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိဒေဟရသေ့ ပထမဆုံး လုပ်သည်မှာ “သင်ကိုယ်တိုင်လည်း...” ဟု ပြန်ပြောခြင်းဖြစ်ပြီး ယင်းသည် ခေတ်အဆက်ဆက် လူတို့ သုံးသော ကိစ္စမှ ရှောင်ကွင်းသည့်နည်း ဖြစ်သည်။
ဆားမစုဆောင်းရခြင်းသည် ရှင်ရဟန်းတို့၏ ကျင့်ဝတ် ဖြစ်သည်၊ ဂိဟိတို့သည် ထိုအတိုင်း တိုက်ရိုက်လိုက်နာရန် မလိုပါ။ သင့်တင့်စွာ စုဆောင်းသိမ်းဆည်းခြင်းသည် ကောင်းသောအရာပင်။ အဓိကမှာ ကြီးသောအရာကို စွန့်နိုင်ပြီးနောက် ကျန်နေသေးသည့် သေးငယ်သော စွဲလမ်းမှု ဖြစ်သည်။
ပိဋကတ်သုံးပုံရှိ ရင်းမြစ်
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
- ဂန္ဓာရဝဂ်: ဂန္ဓာရဇာတ် ထိုင်းတော်ဝင်ဗားရှင်း · တွဲ 27 · စာမျက်နှာ 213 စုဆောင်းခြင်းကို သတိပေးခြင်း၊ သတိပေးချက်ကို လက်ခံခြင်းနှင့် ကောင်းစွာ ဆုံးမခံရသူ၏ ဂုဏ်
စိတ်ဝင်စားဖွယ် အခြားဓမ္မသဘောတရားများ
ရည်ရွယ်ချက်ပါသော ချီးမွမ်းစကား: မိမိအဖွဲ့ရဟန်းများကို လှူဒါန်းသူအား ချီးမြှင့်ပြောဆိုခြင်းနှင့် ဖျော်ဖြေသူများကို အဝတ်ပေး၍ မိမိကိုယ်ကို ချီးမွမ်းစေခြင်း
ဘိက္ခုနီပရိပါစိတံ ပိဏ္ဍပါတံဘိက္ခုနီ ထုလ္လနန္ဒာကြောင့် ပညတ်ရသော သိက္ခာပုဒ်နှစ်ခုဖြစ်သည်။ ပထမတစ်ကြိမ်တွင် ထိုဘိက္ခုနီသည် အိမ်ရှင်က ပင့်ဖိတ်…
ဣန္ဒြိယကထာ: ကိုယ်ချဉ်းကပ်သောလူများကြောင့် ဣန္ဒြေငါးပါး သန့်စင်ခြင်း
ပဉ္စိမာနိ ဘိက္ခဝေ ဣန္ဒြိယာနိသဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့သည် အကျင့်ဆယ့်ငါးမျိုးဖြင့် သန့်စင်လာပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အ…
သုဘသုတ် (ဒီဃနိကာယ်): ကောင်းပါပြီ၊ သို့သော် ဆက်လုပ်ရန် ကျန်သေးသည်
သုဘသုတ္တံဘုရားရှင် ပရိနိဗ္ဗာန်စံတော်မူပြီး မကြာမီ သုဘမာဏဝက ဘုရားရှင်သည် မည်သည့်တရားကို ချီးမွမ်းတော်မူသနည်းဟု ရှင်အာနန္…