ကျင့်စဉ်များ

လူတို့သည် စည်းကမ်းကို မည်သို့ မည်ပုံ ဖောက်ဖျက်မိကြသနည်း

ပဉ္စဟာကာရေဟိ ဘိက္ခု အာပတ္တိံ အာပဇ္ဇတိ

ရှင်ဥပါလိက ရဟန်းသည် အာပတ်သင့်ခြင်းသည် အခြင်းအရာ မည်မျှရှိသနည်းဟု လျှောက်ထားသည်။ ဘုရားရှင်က အစုနှစ်ခုဖြင့် ဖြေကြားတော်မူသည် — တစ်စုမှာ မှားယွင်းစေသော စိတ်အကြောင်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်စုမှာ မသိခြင်းနှင့် မေ့လျော့ခြင်းအကြောင်းဖြစ်သည်။ မုသာဝါဒ 5 အဆင့်နှင့် မည်သည့်လူမျိုးကို မေးမြန်းသင့်သည်ကိုလည်း ဖော်ပြသည်။

7 ချက်

ဝိနယပိဋကတ် ပရိဝါရကျမ်း၊ ဥပါလိပဉ္စကအပိုင်း၊ မုသာဝါဒဝဂ် 7 တွင် ရှင်ဥပါလိသည် ဘုရားရှင်ကို အစုလိုက် မေးလျှောက်ပြီး အဖြေများကို အုပ်စုတစ်ခုလျှင် ငါးချက်စီ စီထားသည်။ ဤဝဂ်သည် မုသာဝါဒ မည်မျှရှိသနည်းဟူသော မေးခွန်းဖြင့် စတင်သည်။

အဖြေမှာ 5 မျိုးရှိပြီး နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာသော အာပတ်အဆင့်အလိုက် ခွဲထားသည် — ပါရာဇိကသို့ ရောက်သော မုသာဝါဒမှ စ၍ ဒုက္ကဋ်သာဖြစ်သော မုသာဝါဒအထိ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မုသာစကားသည် အားလုံး အလေးချိန်မတူပါ။ မည်သည့်အကြောင်းအရာတွင် လိမ်ညာသည်၊ မည်သူ့ကို ထိခိုက်သည်ဟူသည့်အပေါ် မူတည်သည်။

ဤဝဂ်၏ နှလုံးသားမှာ ရဟန်းသည် အာပတ်သင့်ခြင်းသည် အခြင်းအရာ မည်မျှရှိသနည်းဟူသော မေးခွန်းတွင် ရှိသည်။ ဘုရားရှင်က အစုနှစ်ခုဖြင့် ဖြေကြားတော်မူသည်။ ပထမအစုမှာ ရှက်ခြင်းမရှိသဖြင့်၊ မသိသဖြင့်၊ သံသယဖြစ်ပြီးမှ ဇွတ်ပြုသဖြင့်၊ မသင့်သည်ကို သင့်သည်ဟု ထင်မှတ်သဖြင့်နှင့် သင့်သည်ကို မသင့်ဟု ထင်မှတ်သဖြင့် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအစုမှာ မမြင်ရသဖြင့်၊ မကြားရသဖြင့်၊ အိပ်ပျော်နေသဖြင့်၊ ထိုသို့ဟု ထင်မှတ်သဖြင့်နှင့် သတိလွတ်သဖြင့် ဖြစ်သည်။

အာပတ်အမျိုးအစားတစ်ခုချင်းစီ၏ အသေးစိတ်သည် ရဟန်းများ၏ ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း လူတို့သည် စည်းကမ်းကို မည်သည့်ပုံစံဖြင့် လွန်ကျူးမိသည်ကို ခွဲခြားသိမြင်ခြင်းသည် မည်သည့်နယ်ပယ်တွင်မဆို လူများကို စောင့်ရှောက်ရာတွင်နှင့် မိမိကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်ရာတွင် အသုံးဝင်သည်။

1

စည်းကမ်းကို လွန်ကျူးစေသော အခြင်းအရာ 5 ချက် အလဇ္ဇိတာ အညာဏတာ ကုက္ကုစ္စပကတတာ

ပထမအစုမှာ ရှက်ခြင်းမရှိသဖြင့်၊ မသိသဖြင့်၊ သံသယဖြစ်ပြီးမှ ဇွတ်ပြုသဖြင့်၊ မသင့်သည်ကို သင့်သည်ဟု ထင်မှတ်သဖြင့်နှင့် သင့်သည်ကို မသင့်ဟု ထင်မှတ်သဖြင့် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးနှစ်ချက်မှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသော နားလည်မှုမှားယွင်းခြင်းဖြစ်ပြီး နှစ်ခုစလုံးက တူညီစွာ မှားယွင်းစေနိုင်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
လက်အောက်ငယ်သား လုပ်ထုံးလုပ်နည်း မှားသောအခါ ရည်ရွယ်၍ လုပ်သည်ဟု ကြိုတင်ယူဆမည့်အစား သူသိသလော မသိသလော၊ မည်သည့်နေရာတွင် မသေချာသည်ကို အရင်မေးပါ။
2

လူအများ ကျော်လွှားမိသော အချက်မှာ သံသယရှိပြီး ဆက်လုပ်ခြင်းဖြစ်သည် ကုက္ကုစ္စပကတတာ

ငါးချက်အနက် သံသယဖြစ်ပြီးမှ ဇွတ်ပြုသည်ဟူသော အချက်ကို အာပတ်သင့်စေသော အကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ရေတွက်ထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုကိစ္စကို လုပ်ရမလုပ်ရ တိတိကျကျ မသိသေးသော်လည်း သံသယဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် ရှေ့ဆက်လုပ်လျှင် ကျမ်းက စည်းကမ်းကို လွန်ကျူးစေသော အခြင်းအရာတစ်ခုအဖြစ် ရေတွက်ထားသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
ဤကိစ္စကို လုပ်ရမလုပ်ရ မသေချာဟု ခံစားရလျှင် ရပ်ပြီး မေးပါ။ ယနေ့ မေးခွန်းတစ်ခုသည် နောက်လ ပြဿနာတစ်ခုလုံး ဖြေရှင်းရခြင်းထက် ပိုသက်သာသည်။
3

ရည်ရွယ်ချက်မှ မလာသော အခြားအခြင်းအရာအစု အဒဿနေန အဿဝနေန ပသုတ္တတာ

ဒုတိယအစုမှာ မမြင်ရသဖြင့်၊ မကြားရသဖြင့်၊ အိပ်ပျော်နေသဖြင့်၊ ထိုသို့ဟု ထင်မှတ်သဖြင့်နှင့် သတိလွတ်သဖြင့် ဖြစ်သည်။ ဤငါးချက်တွင် ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် ဖြစ်သောချက် တစ်ချက်မျှ မပါသော်လည်း ကျမ်းက ရေတွက်ထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သို့ မှားယွင်းနိုင်သည်ကို သိခြင်းနှင့် မည်သူ မှားသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် မတူညီသော ကိစ္စနှစ်ခုဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
အရေးကြီးသော အလုပ်ကို မေ့လျော့မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ဒီဇိုင်းလုပ်ပါ။ ဥပမာ စစ်ဆေးစာရင်းထားခြင်း၊ ဒုတိယလူက ပြန်စစ်ခြင်းတို့သည် လူတိုင်း အကြိမ်တိုင်း မှတ်မိမည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်။
4

မုသာစကားများသည် အလေးချိန်မတူပါ အတ္ထိ မုသာဝါဒေါ ပါရာဇိကဂါမီ

ရှင်ဥပါလိက မုသာဝါဒ မည်မျှရှိသနည်းဟု လျှောက်ထားသည်။ ဘုရားရှင်က 5 မျိုးရှိသည်ဟု ဖြေကြားတော်မူသည် — ပါရာဇိကသို့ ရောက်သော၊ သံဃာဒိသေသသို့ ရောက်သော၊ ထုလ္လစ္စည်းသို့ ရောက်သော၊ ပါစိတ်သို့ ရောက်သောနှင့် ဒုက္ကဋ်သို့ ရောက်သော မုသာဝါဒများဖြစ်သည်။ ကျမ်းသည် လိမ်ညာခြင်း၏ အရေးပါမှုကို လျှော့မပြဘဲ မည်သည့်အကြောင်းအရာတွင် လိမ်ညာသည်၊ ထိခိုက်မှု မည်မျှရှိသည်ကို ကြည့်ရမည်ဟု ဆိုသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
လူများကို စောင့်ရှောက်ရာတွင် ယုံကြည်မှုတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးသော လိမ်ညာမှုကို သေးငယ်သော အကြောင်းပြချက်ပေးမှုများမှ ခွဲခြားပြီး ကိုက်ညီစွာ တုံ့ပြန်ပါ။
5

မည်သူ့ကို မေးမြန်းသင့်သနည်း အနုယောဂေါ ဒါတဗ္ဗော

ဘုရားရှင်က သံဃာသည် အာပတ်နှင့် အနာပတ်ကို မသိသော၊ ပေါ့သောအာပတ်နှင့် လေးသောအာပတ်ကို မသိသော၊ သာဝသေသာပတ်နှင့် အနဝသေသာပတ်ကို မသိသော၊ ကြမ်းတမ်းသောအာပတ်နှင့် မကြမ်းတမ်းသောအာပတ်ကို မသိသော၊ ပြန်လည်ကုစားနိုင်သော အာပတ်နှင့် ပြန်လည်ကုစား၍မရသော အာပတ်ကို မသိသော ရဟန်းအား မေးမြန်းမှုကို မပေးသင့်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဤငါးချက်ကို သိသူကိုမူ မေးမြန်းစေသင့်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
တိုင်ကြားချက်ကိစ္စတွင် စည်းမျဉ်းကို မနားလည်သေးသူကို အခြားသူတို့အား မေးမြန်းသူအဖြစ် မထားပါနှင့်။ နားမလည်မှုမှ လာသော မေးခွန်းများသည် ကိစ္စကို ပိုမိုရှုပ်ထွေးစေသည်။
6

အစည်းအဝေးအလယ်တွင် ထ၍ ကန့်ကွက်မည်မဟုတ်သူများ မာ ဘဏ္ဍနံ မာ ကလဟံ မာ ဝိဂ္ဂဟံ

ဘုရားရှင်က သံဃာအလယ်တွင် ထ၍ ဥပုသ်သို့မဟုတ် ပဝါရဏာကို ရပ်စေလိုသည့် ရဟန်း၏ အင်္ဂါ 5 ချက်ကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ သံဃာသည် ထိုရဟန်းကို မလုပ်ပါနှင့်၊ ငြင်းခုံမှု မဖြစ်စေပါနှင့်၊ ရန်ဖြစ်မှု မဖြစ်စေပါနှင့်ဟု တားမြစ်ပြီး ဥပုသ်ကို ဆက်လက်ပြုသင့်သည်။ ထိုအင်္ဂါများမှာ ဥပမာ ရှက်ခြင်းမရှိသူ၊ မိုက်မဲသူ၊ သူတစ်ပါးကို ဗြဟ္မစရိယမှ ကျဆင်းစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပြောသူ၊ အာပတ်မှ ထွက်မြောက်စေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မဟုတ်သူတို့ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်စုမှာ ကိုယ်ကျင့်၊ နှုတ်ကျင့်နှင့် အသက်မွေးမှု မစင်ကြယ်သူနှင့် ငြင်းခုံမှုကို ဖြစ်စေသူတို့ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
အစည်းအဝေး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဟန့်တားမီ ကိစ္စကောင်းမွန်စွာ ပြီးဆုံးစေလိုသလော သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ဦးကို မျက်နှာပျက်စေလိုသလောဟု မိမိကိုယ်ကို မေးပါ။ နောက်တစ်ခုမှ လာသော ကန့်ကွက်ချက်သည် မည်သူ့ကိုမျှ အကူအညီ မပေးလေ့ရှိပါ။
7

ဆုံးရှုံးမှု 5 ချက်နှင့် ပြည့်စုံမှု 5 ချက် ဉာတိဗျသနံ ဘောဂဗျသနံ

ဝဂ်ကို ဆုံးရှုံးမှု မည်မျှရှိသနည်းဟူသော မေးခွန်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။ ဘုရားရှင်က 5 မျိုးရှိသည်ဟု ဖြေကြားတော်မူသည် — ဆွေမျိုးဆုံးရှုံးခြင်း၊ ဥစ္စာစည်းစိမ်ဆုံးရှုံးခြင်း၊ ရောဂါရှိခြင်းဟူသော ဆုံးရှုံးမှု၊ သီလဆုံးရှုံးခြင်းနှင့် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိဟူသော ဆုံးရှုံးမှုတို့ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဆန့်ကျင်ဘက်အဖြစ် ပြည့်စုံမှု 5 ချက်ကို မိန့်တော်မူသည် — ဆွေမျိုးပြည့်စုံခြင်း၊ ဥစ္စာစည်းစိမ်ပြည့်စုံခြင်း၊ ရောဂါကင်းခြင်း၊ သီလပြည့်စုံခြင်းနှင့် သမ္မာဒိဋ္ဌိပြည့်စုံခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
ပထမသုံးချက်သည် ကိုယ့်လက်ထဲတွင် အားလုံး မရှိလေ့ရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးနှစ်ချက် — သီလနှင့် အမြင်မှာ နေ့စဉ် ရွေးချယ်နိုင်သောအပိုင်းဖြစ်သောကြောင့် ထိုနေရာတွင် အရင် အားထုတ်သင့်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် စမ်းသုံးကြည့်ပါ

တစ်စုံတစ်ဦးက စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်သောအခါ လူအများစု၏ ပထမတုံ့ပြန်မှုမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသလော မရှိသလောဟု ဆုံးဖြတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤစာရင်းသည် ထိုထက် များစွာ အသေးစိတ်ဖြစ်ပြီး မှားယွင်းခြင်းတွင် မျက်နှာစာ များစွာရှိသည်ကို ခွဲခြားပြသသည်။

ရှက်ခြင်းမရှိဟူသည်မှာ သိပြီး ဆက်လုပ်ခြင်း၊ မသိဟူသည်မှာ မည်သူမျှ မပြောပြခဲ့ခြင်း၊ သံသယရှိပြီး ဇွတ်ပြုသည်ဆိုသည်မှာ မသေချာကြောင်း သိလျက် ရှေ့ဆက်ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးနှစ်ချက်မှာ မတူညီသောလမ်းကြောင်းနှစ်ခုဖြင့် လွဲမှားစွာ နားလည်ခြင်းဖြစ်သည် — မလုပ်ရဘဲ လုပ်ခွင့်ရှိသည်ဟု ထင်ခြင်းနှင့် လုပ်ရသည်ကို မလုပ်ရဟု ထင်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအစုမှာ ပိုမိုစိတ်ဝင်စားဖွယ်ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မမြင်ခြင်း၊ မကြားခြင်း၊ အိပ်ပျော်ခြင်းနှင့် သတိလွတ်ခြင်းတို့လည်း ပါဝင်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အလုပ်ကြီးကြပ်သူ သို့မဟုတ် မိဘများအတွက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိသူသည် မည်သည့်ပုံစံဖြင့် မှားခဲ့သည်ကို ခွဲခြားနိုင်ခြင်းသည် သင့်လျော်သော တုံ့ပြန်မှုကို ရွေးချယ်နိုင်စေသည်။ မသိသူသည် အချက်အလက်ကို လိုအပ်သည်၊ သံသယရှိပြီး ဇွတ်ပြုသူသည် မေးမြန်းနိုင်သောလမ်းကြောင်း လိုအပ်သည်၊ ရှက်ခြင်းမရှိသူသည် ရှင်းလင်းသော ကြီးကြပ်မှု လိုအပ်သည်။

ဖတ်ပြီးသည်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အကောင့်ဝင်ပါ