ຂະໜາດທີ່ຊົງກຳນົດ: ກ່ອງເຂັມ ຕຽງຕັ່ງ ຜ້ານັ່ງ ແລະ ຈີວອນທີ່ບໍ່ເທົ່າຂອງພະສາດສະດາ

ໃນພະວິໄນປິດົກ ມະຫາວິພັງ ພາກທີ 2 ປາຈິດຕິຍະກັນ ລັດຕະນະວັກ ສິກຂາບົດທີ 4 ເຖິງ 10 ເປັນກຸ່ມສິກຂາບົດທີ່ວ່າດ້ວຍວັດສະດຸ ແລະ ຂະໜາດຂອງຂອງໃຊ້ ໂທດຂອງຫຼາຍຂໍ້ມີຊື່ສະເພາະ ຄື ຕ້ອງທຸບຖິ້ມ ຕັດເສຍ ຫຼື ຮື້ອອກກ່ອນສະແດງອາບັດ ຂອງທີ່ເກີນຈຶ່ງຕ້ອງເຮັດໃຫ້ພໍດີກ່ອນ

ເລື່ອງເລີ່ມທີ່ເມືອງກະບິນລະພັດ ຊ່າງງາຄົນໜຶ່ງປະວາລະນາວ່າຈະເຮັດກ່ອງເຂັມຖວາຍ ພິກຂຸຂໍກັນຫຼາຍຈົນເຂົາບໍ່ມີເວລາເຮັດຂອງຂາຍ ຄອບຄົວລຳບາກ ຕໍ່ມາທີ່ພະເຊຕະວັນ ທ່ານພະອຸປະນັນທະນອນເທິງຕຽງສູງແລ້ວເຊີນພະພຸດທະເຈົ້າໃຫ້ທອດພະເນດຕຽງ ພະອົງສະເດັດກັບຈາກບ່ອນນັ້ນແລ້ວຕັດວ່າ ພຶງຮູ້ໂມຄະບຸລຸດເພາະທີ່ຢູ່ອາໄສ ຖັດມາເປັນເລື່ອງຕຽງຕັ່ງຍັດນຸ່ນ ຜ້ານັ່ງ ຜ້າປິດຝີ ແລະ ຜ້າອາບນ້ຳຝົນທີ່ໃຊ້ບໍ່ມີປະມານ

ສິກຂາບົດສຸດທ້າຍຂອງປາຈິດຕິຍະກັນເລົ່າວ່າທ່ານພະນັນທະ ພະໂອລົດຂອງພະນ້ານາງ ມີຮູບງາມ ແລະ ສູງຕ່ຳກວ່າພະພຸດທະເຈົ້າສີ່ອັງຄຸລີ ຄອງຈີວອນເທົ່າຈີວອນພະສຸຄົດ ພະເຖລະເຫັນແຕ່ໄກກໍລຸກຂຶ້ນເພາະນຶກວ່າພະພຸດທະເຈົ້າສະເດັດມາ ຂະໜາດຕ່າງໆ ກຳນົດດ້ວຍຄືບພະສຸຄົດ ຫຼື ນິ້ວພະສຸຄົດ ເຊິ່ງຄຳພີຊັ້ນຫຼັງອະທິບາຍຄວາມຍາວໄວ້ຕ່າງກັນ ໃນທີ່ນີ້ຈຶ່ງບໍ່ແປງເປັນໜ່ວຍປັດຈຸບັນ ທັງໝົດເປັນວິໄນຂອງພິກຂຸ