[๒๐๒๗] ข้าพเจ้ายังกำหนัดอยู่ในเรือนทั้งหลาย

ต้องเลี้ยงบุตรและภรรยา ถวายอนุศาสน์แก่พระราชา

เชิญให้เสวยกามอันเป็นของมนุษย์ ข้าพเจ้าควรถวาย

โภชนะแก่ฤาษี ผู้อยู่ในป่าสิ้นกาลนาน ผู้เรืองตบะ

เป็นวุฒิบุคคลอบรมตนแล้ว.

[๒๐๒๘] บัดนี้ ข้าพเจ้าขอถามท่านฤาษีผู้ซูบ

ผอม สะพรั่งไปด้วยเส้นเอ็น มีเล็บและขนรักแร้

งอกยาว ฟันเขลอะ มีธุลีบนศีรษะ ท่านอยู่ในป่า

ผู้เดียวไม่ห่วงใยชีวิต ภิกษุที่ท่านถวายโภชนะนั้นดีกว่า

ท่าน ด้วยคุณข้อไหน.

[๒๐๒๙] อาตมภาพยังขุดเผือก มันมือเสือ

มันนก ยังเก็บข้าวฟ่าง และลูกเดือยมาตากตำ เที่ยวหา

ฝักบัว เหง้าบัว น้ำผึ้ง เนื้อสัตว์ พุทราและมะขามป้อม

มาบริโภค ความยึดถือนั้นของอาตมายังมีอยู่ เมื่อ

อาตมายังหุงต้ม ก็ควรถวายโภชนะแก่ท่านผู้ไม่หุงต้ม

ยังมีกังวลก็ควรถวายโภชนะแก่ผู้ไม่มีความห่วงใย ยัง

มีความถือมั่น ก็ควรถวายโภชนะแก่ท่านผู้ไม่มีความ

ถือมั่น.

[๒๐๓๐] บัดนี้ กระผมขอถามท่านภิกษุผู้นั่งนิ่ง

มีวัตรอันดี พระฤาษีถวายภัตตาหารอันปรุงด้วยเนื้อ

สะอาดแก่ท่านดังนั้น ท่านรับภัตตาหารนั้นแล้วนั่งนิ่ง

ฉันอยู่องค์เดียว ไม่เชื้อเชิญใคร ๆ อื่น กระผมขอ