แล้วกล่าวว่า ท่านจงดูความเขลาของมาร

พวกท่านจงมาจับผูกไว้ จงผูกด้วยราคะ

จงล้อมไว้โดยรอบ พวกท่านอย่าปล่อย

ให้ใครไปได้.

แม่ทัพ บังคับเสนามาร ในที่ประชุม

นั้นดังนี้ แล้วก็เอาฝ่ามือตบพื้นดิน ทำ

เสียงอย่างน่ากลัวเหมือนเมฆ ทำให้ฝนตก

คำรามอยู่ เป็นไปกับฟ้าแลบ.

ในเวลานั้น พญามารนั้น ไม่ทำให้

ใครเป็นไปในอำนาจของตนได้ เดือดดาล

แล้วกลับ ไป พระศาสดาผู้มีดวงตา ทรง

พิจารณาจนทราบเนื้อความนั้นหมดสิ้น

แล้ว แต่นั้นจึงตรัสเรียกพวกพระสาวกผู้

ยินดีในพระศาสนาว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

กองทัพมารมุ่งหน้ามา พวกท่านจงรู้จัก

พวกเขาไว้ ก็ภิกษุเหล่านั้น ฟังพระดำรัส

ของพระพุทธเจ้าแล้ว กองทัพมารหลีกไป

จากพวกพระภิกษุ ผู้ปราศจากราคะแล้ว

ไม่ทำ แม้ขนของพวกท่านให้หวั่นไหวได้

สาวกทั้งหมดของพระองค์ ชนะสงความ

แล้วล่วงความกลัวเสียได้แล้ว เป็นผู้มียศ

ปรากฏแล้ว ในที่ประชุมชน บันเทิงอยู่

กับด้วยพระอริยเจ้าทั้งหลายแล.

จบ มหาสมัยสูตรที่ ๗