Tipiṭaka › Thai Royal Edition › Volume 3

The Nuns' Analysis

Thai Royal Edition · Vinaya Piṭaka — The Basket of Monastic Discipline · Volume 3 · 328 pages

Summarised by AI from the whole volume (101 topics) — click to jump to where a topic begins.

Page 1–7 ปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ (อุพภชานุมัณฑลิกา) เรื่องภิกษุณีสุนทรีนันทากับนายสาฬหะหลานมิคารมาตา ยินดีการเคล้าคลึงกายจนถูกภิกษุณีชราจับได้
Page 8–10 ปาราชิกสิกขาบทที่ ๒ (วัชชปฏิจฉาทิกา) ภิกษุณีถุลลนันทาปกปิดความผิดปาราชิกของภิกษุณีสุนทรีนันทาที่ตั้งครรภ์แล้วสึกไปคลอดบุตร
Page 11–14 ปาราชิกสิกขาบทที่ ๓ (อุกขิตตานุวัตติกา) ภิกษุณีถุลลนันทาประพฤติตามพระอริฏฐะผู้ถูกสงฆ์ยกเสียเพราะมิจฉาทิฏฐิ
Page 15–17 ปาราชิกสิกขาบทที่ ๔ (อัฏฐวัตถุกา) ภิกษุณีฉัพพัคคีย์ยินดีการจับมือ/สัมผัสกับบุรุษผู้กำหนัดใน ๘ กรณี จบปาราชิกกัณฑ์ (๘ สิกขาบท)
Page 18–20 สังฆาทิเสสสิกขาบทที่ ๑ ภิกษุณีถุลลนันทาชอบเป็นคนกล่าวหาคดีความ กรณีข้อพิพาทโรงเก็บของระหว่างพี่น้อง
Page 21–23 สังฆาทิเสสสิกขาบทที่ ๒ ภิกษุณีถุลลนันทาบวชให้หญิงโจร (ชายาเจ้าลิจฉวีผู้นอกใจหนีการถูกฆ่า)
Page 24–28 สังฆาทิเสสสิกขาบทที่ ๓ ภิกษุณีเดินทางคนเดียวสู่ละแวกบ้าน/ข้ามแม่น้ำ/ยามราตรี — มีภิกษุณีสองรูปถูกคนพายเรือข่มขืนขณะข้ามแม่น้ำ
Page 29–31 สังฆาทิเสสสิกขาบทที่ ๔ ภิกษุณีถุลลนันทาเรียกภิกษุณีจัณฑกาลีที่ถูกยกออกจากหมู่กลับเข้าหมู่โดยพลการ
Page 32–33 สังฆาทิเสสสิกขาบทที่ ๕ ภิกษุณีสุนทรีนันทารับของเคี้ยวจากชายผู้มีจิตปฏิพัทธ์
Page 34–36 สังฆาทิเสสสิกขาบทที่ ๖ ภิกษุณีอื่นชักชวนให้สุนทรีนันทารับของจากชายที่มีความพอใจ
Page 37–45 สังฆาทิเสสสิกขาบทที่ ๗-๘ ภิกษุณีจัณฑกาลีโกรธขัดใจประกาศจะบอกคืนพระรัตนตรัย และกล่าวหาสงฆ์ว่าลำเอียง
Page 46–55 สังฆาทิเสสสิกขาบทที่ ๙-๑๐ อันเตวาสินีของถุลลนันทาคลุกคลีกันมีอาจาระทราม ถุลลนันทายุยงไม่ให้แยกกันอยู่ จบสัตตรสกัณฑ์ (๑๗ สิกขาบท)
Page 56–59 นิสสัคคิยะ ปัตตวรรค สิกขาบทที่ ๑ (สั่งสมบาตร) ภิกษุณีฉัพพัคคีย์สั่งสมบาตรไว้มากมาย
Page 60–62 ปัตตวรรค สิกขาบทที่ ๒ (อธิษฐานผ้าอกาลจีวรเป็นกาลจีวร) ภิกษุณีถุลลนันทาแจกผ้าอกาลจีวรโดยอ้างว่าเป็นกาลจีวร
Page 63–65 ปัตตวรรค สิกขาบทที่ ๓ (แลกจีวรแล้วชิงคืน) ภิกษุณีถุลลนันทาเปลี่ยนจีวรกับภิกษุณีรูปหนึ่งแล้วชิงเอาคืน
Page 66–68 ปัตตวรรค สิกขาบทที่ ๔ (ขอของอย่างหนึ่งแล้วขออีกอย่าง) ภิกษุณีถุลลนันทาออกปากขอเนยใสแล้วเปลี่ยนไปขอน้ำมันแทน
Page 69–71 ปัตตวรรค สิกขาบทที่ ๕ (สั่งจ่ายของอย่างหนึ่งแล้วจ่ายอื่น) ภิกษุณีถุลลนันทาใช้สิกขมานาไปซื้อของแทนตนจนถูกเอาเปรียบ
Page 72–86 ปัตตวรรค สิกขาบทที่ ๖-๑๐ (เปลี่ยนกัปปิยภัณฑ์ที่ถวายเจาะจง) ภิกษุณีเปลี่ยนมูลค่าทรัพย์ที่ทายกถวายเจาะจง (จีวร ข้าวยาคู ซ่อมบริเวณ) ไปเป็นปัจจัยอื่น จบปัตตวรรค (นิสสัคคิยะ ๑๐ ข้อแรก)
Page 87–89 จีวรวรรค สิกขาบทที่ ๑ ภิกษุณีถุลลนันทาทูลขอผ้ากัมพลราคาแพงจากพระเจ้าปเสนทิโกศล
Page 90–92 จีวรวรรค สิกขาบทที่ ๒ ภิกษุณีถุลลนันทาทูลขอผ้าโขมพัสตร์จากพระเจ้าปเสนทิโกศลอีกครั้ง จบนิสสัคคิยปาจิตตีย์ (๓๐ สิกขาบท)
Page 92–94 ปาจิตติยกัณฑ์ ลสุณวรรค สิกขาบทที่ ๑ (ฉันกระเทียม) ภิกษุณีถุลลนันทาฉันกระเทียมเกินประมาณ มีนิทานหงส์ทองแทรกเปรียบเทียบความโลภ
Page 95–96 ลสุณวรรค สิกขาบทที่ ๒ (ถอนขนในที่แคบ) ภิกษุณีฉัพพัคคีย์ถอนขนในที่แคบแล้วอาบน้ำร่วมกับหญิงแพศยา
Page 97–98 ลสุณวรรค สิกขาบทที่ ๓ (สัมผัสองค์รหัส) ภิกษุณีสองรูปสัมผัสองค์รหัสกัน
Page 99–100 ลสุณวรรค สิกขาบทที่ ๔ (ใช้ของเทียม) ภิกษุณีอดีตพระสนมสอนวิธีใช้ท่อนยางเกลี้ยงแก่ภิกษุณีอีกรูป จนถูกจับได้
Page 101–102 ลสุณวรรค สิกขาบทที่ ๕ (ชำระองค์รหัสลึกเกินไป) ภิกษุณีใช้น้ำชำระองค์รหัสลึกเกิน ๒ องคุลีจนเกิดแผล
Page 103–104 ลสุณวรรค สิกขาบทที่ ๖ (ปฏิบัติภิกษุขณะฉัน) ภิกษุณีภรรยาเก่าของมหาอำมาตย์ยั่วยวนภิกษุขณะปฏิบัติด้วยน้ำและพัดวี แล้วทำร้ายท่านเมื่อถูกตำหนิ
Page 105–106 ลสุณวรรค สิกขาบทที่ ๗ (หุงข้าวเปลือกสด) ภิกษุณีขอ/คั่ว/ตำ/หุงข้าวเปลือกสดฉันเอง
Page 107–108 ลสุณวรรค สิกขาบทที่ ๘ (เทของเสียนอกฝา) ภิกษุณีเทอุจจาระออกนอกกำแพงจนราดถูกศีรษะพราหมณ์ผู้เดินผ่าน
Page 109–110 ลสุณวรรค สิกขาบทที่ ๙ (เทของเสียลงพืชสด) ภิกษุณีเทอุจจาระปัสสาวะลงในพืชผลของชาวบ้าน
Page 111–112 ลสุณวรรค สิกขาบทที่ ๑๐ (ดูมหรสพ) ภิกษุณีฉัพพัคคีย์แอบไปดูมหรสพบนยอดเขาเหมือนหญิงคฤหัสถ์ จบวรรคที่ ๑
Page 113–120 อันธการวรรค สิกขาบทที่ ๑-๔ (ยืน/เจรจากับบุรุษตามลำพัง) ภิกษุณียืนเจรจา/กระซิบกับบุรุษหนึ่งต่อหนึ่งในที่มืด ที่กำบัง ที่แจ้ง หรือตามถนน — เกี่ยวข้องกับอันเตวาสินีของพระภัททากาปิลานีเถรี
Page 121–123 อันธการวรรค สิกขาบทที่ ๕ (เข้าสกุลก่อนเที่ยงไม่บอกลา) อาสนะของภิกษุณีถูกทาสีเก็บใส่กระโถนโดยไม่ตั้งใจ เจ้าของบ้านเข้าใจผิดตัดขาดศรัทธา
Page 124–125 อันธการวรรค สิกขาบทที่ ๖ (เข้าสกุลหลังเที่ยง) ภิกษุณีถุลลนันทานั่ง/นอนในบ้านคนโดยไม่บอกกล่าวเจ้าของ
Page 126–128 อันธการวรรค สิกขาบทที่ ๗ (เข้าสกุลยามวิกาล) พราหมณ์เข้าใจผิดคิดว่าภิกษุณีที่พักค้างคืนเป็นหญิงเสเพลจึงขับไล่ออกจากเรือน
Page 129–130 อันธการวรรค สิกขาบทที่ ๘ (ทำให้เข้าใจผิดเรื่องภิกษุณีอื่น) อันเตวาสินีถูกยุยงให้เข้าใจผิดกัน
Page 131–132 อันธการวรรค สิกขาบทที่ ๙ (แช่งตนเอง/ผู้อื่น) ภิกษุณีจัณฑกาลีถูกกล่าวหาเรื่องขโมยของแล้วแช่งทั้งตนเองและผู้อื่นด้วยนรก
Page 133–134 อันธการวรรค สิกขาบทที่ ๑๐ (พร่ำตีตนเองร้องไห้) ภิกษุณีจัณฑกาลีทะเลาะแล้วทำร้ายตัวเอง จบวรรคที่ ๒
Page 135–136 นัคควรรค สิกขาบทที่ ๑ (เปลือยกายอาบน้ำ) ภิกษุณีอาบน้ำในแม่น้ำอจิรวดีร่วมท่ากับหญิงแพศยาแล้วถูกยั่วเย้าเรื่องการครองเรือน
Page 137–138 นัคควรรค สิกขาบทที่ ๒ (ผ้าอาบน้ำฝนไม่มีประมาณ) ภิกษุณีฉัพพัคคีย์ใช้ผ้าอาบน้ำฝนเกินขนาดที่กำหนด
Page 139–141 นัคควรรค สิกขาบทที่ ๓ (เลาะจีวรไม่เย็บคืน) ภิกษุณีถุลลนันทาผัดผ่อนไม่ยอมเย็บจีวรที่เลาะไว้คืนภายในกำหนด
Page 142–143 นัคควรรค สิกขาบทที่ ๔ (ผ้าสังฆาฏิเกิน ๕ วัน) ภิกษุณีฝากผ้าสังฆาฏิไว้จนขึ้นรา
Page 144–145 นัคควรรค สิกขาบทที่ ๕ (ใช้จีวรผู้อื่นไม่บอก) ภิกษุณีห่มจีวรของผู้อื่นที่ผึ่งไว้ไปบิณฑบาตโดยไม่ขออนุญาต
Page 146–147 นัคควรรค สิกขาบทที่ ๖ (ทำให้ลาภจีวรสงฆ์เป็นอันตราย) ภิกษุณีถุลลนันทาห้ามตระกูลอุปถัมภ์ถวายจีวรแก่สงฆ์ แล้วเรือนของตระกูลนั้นถูกไฟไหม้
Page 148–149 นัคควรรค สิกขาบทที่ ๗ (ขัดขวางการแจกจีวร) ภิกษุณีถุลลนันทาห้ามแจกจีวรระหว่างรออันเตวาสินีของตนกลับมา
Page 150–151 นัคควรรค สิกขาบทที่ ๘ (ให้สมณจีวรแก่คฤหัสถ์) ภิกษุณีถุลลนันทาติดสินบนนักแสดง-นักกายกรรมด้วยจีวรให้ช่วยกล่าวยกย่องตนต่อหน้าชุมชน
Page 152–153 นัคควรรค สิกขาบทที่ ๙ (ปล่อยจีวรกาลล่วงไปด้วยหวังจีวรไม่แน่นอน) ภิกษุณีถุลลนันทาถ่วงเวลาโดยหวังจีวรที่ยังไม่แน่ว่าจะได้
Page 154–155 นัคควรรค สิกขาบทที่ ๑๐ (ห้ามเดาะกฐิน) ภิกษุณีถุลลนันทาขัดขวางไม่ให้อุบาสกเดาะกฐินเพราะหวังจีวร จบวรรคที่ ๓
Page 156–159 ตุวัฏฏวรรค สิกขาบทที่ ๑-๒ (นอนร่วมเตียง/ผ้าห่มเดียวกัน) ภิกษุณีสองรูปนอนเตียงเดียวกันหรือใช้ผ้าห่มผืนเดียวกัน
Page 160–161 ตุวัฏฏวรรค สิกขาบทที่ ๓ (แกล้งก่อความไม่สำราญ) ภิกษุณีถุลลนันทาริษยาพระภัททากาปิลานีเถรีผู้ทรงความรู้ยิ่งกว่า แกล้งกวนใจ
Page 162–163 ตุวัฏฏวรรค สิกขาบทที่ ๔ (ไม่ช่วยสัทธิวิหารินีป่วย) ภิกษุณีไม่ช่วยเหลือสัทธิวิหารินีผู้เจ็บป่วย
Page 164–165 ตุวัฏฏวรรค สิกขาบทที่ ๕ (ให้ห้องแล้วฉุดคร่าออก) ภิกษุณีถุลลนันทาให้ห้องพักแก่พระภัททากาปิลานีเถรีแล้วภายหลังโกรธฉุดคร่าออกไป
Page 166–168 ตุวัฏฏวรรค สิกขาบทที่ ๖ (คลุกคลีคหบดี) ภิกษุณีจัณฑกาลีคลุกคลีกับคหบดี/บุตรคหบดี
Page 168–175 ตุวัฏฏวรรค สิกขาบทที่ ๗-๑๐ (จาริกไม่มีหมู่เกวียน/ระหว่างพรรษา) ข้อกำหนดการเดินทางจาริกของภิกษุณีในที่มีภัย ทั้งในและนอกรัฐ รวมถึงห้ามจาริกระหว่างพรรษา จบวรรคที่ ๔
Page 176–177 จิตตาคารวรรค สิกขาบทที่ ๑ (ดูโรงละครหลวง) ภิกษุณีฉัพพัคคีย์แอบไปดูโรงละครหลวง/ห้องภาพ/อุทยาน
Page 178–179 จิตตาคารวรรค สิกขาบทที่ ๒ (ใช้ตั่งเกินประมาณ) ภิกษุณีใช้ตั่งหรือแคร่เกินขนาดที่กำหนด
Page 180–181 จิตตาคารวรรค สิกขาบทที่ ๓ (กรอด้ายเอง) ภิกษุณีฉัพพัคคีย์กรอด้ายเองเหมือนคฤหัสถ์
Page 182–183 จิตตาคารวรรค สิกขาบทที่ ๔ (ทำงานคฤหัสถ์) ภิกษุณีช่วยหุงข้าว ทำของเคี้ยว ซักผ้าให้คฤหัสถ์
Page 184–185 จิตตาคารวรรค สิกขาบทที่ ๕ (รับปากระงับอธิกรณ์แล้วไม่ทำ) ภิกษุณีถุลลนันทารับปากจะช่วยระงับข้อพิพาทแล้วไม่ทำตามสัญญา
Page 186–187 จิตตาคารวรรค สิกขาบทที่ ๖ (ให้ของแลกคำสรรเสริญ) ภิกษุณีถุลลนันทาติดสินบนนักแสดง-นักกายกรรม-คนตีกลองด้วยของกินเพื่อให้ช่วยกล่าวสรรเสริญตน
Page 188–189 จิตตาคารวรรค สิกขาบทที่ ๗ (ไม่สละผ้าอาศัยให้ผู้อื่นใช้) ภิกษุณีถุลลนันทาหวงผ้าอนามัยไม่ยอมให้ผู้อื่นใช้
Page 190–191 จิตตาคารวรรค สิกขาบทที่ ๘ (ไม่มอบห้องก่อนจาริก) ห้องพักของภิกษุณีถุลลนันทาถูกไฟไหม้เพราะไม่ได้มอบหมายให้ใครดูแลก่อนออกจาริก
Page 192–195 จิตตาคารวรรค สิกขาบทที่ ๙-๑๐ (เรียน/สอนติรัจฉานวิชา) ภิกษุณีฉัพพัคคีย์เรียนและสอนติรัจฉานวิชา จบวรรคที่ ๕
Page 196–198 อารามวรรค สิกขาบทที่ ๑ (ไม่บอกกล่าวก่อนเข้าอาราม) บัญญัติซ้อนสามชั้นว่าด้วยการเข้าสู่อารามภิกษุโดยไม่บอกกล่าวก่อน
Page 199–200 อารามวรรค สิกขาบทที่ ๒ (ด่า/ขู่ภิกษุ) ภิกษุณีฉัพพัคคีย์วางแผนจะฆ่าพระกัปปิตกะเถระผู้ทำลายสถูปที่พวกนางสร้างไว้
Page 201–202 อารามวรรค สิกขาบทที่ ๓ (ขึ้งเคียดกล่าวติคณะ) ภิกษุณีจัณฑกาลีและถุลลนันทาขึ้งเคียดด่าทอคณะสงฆ์ทั้งหมด
Page 203–204 อารามวรรค สิกขาบทที่ ๔ (ฉันซ้ำหลายบ้าน) ภิกษุณีรับนิมนต์แล้วฉันซ้ำอีกบ้านหนึ่งหลังห้ามภัต จนพราหมณ์ผู้เลี้ยงอับอาย
Page 204–205 อารามวรรค สิกขาบทที่ ๕ (ตระหนี่ตระกูล) ภิกษุณีหวงตระกูลอุปถัมภ์ไม่ให้ภิกษุณีอื่นไปรับนิมนต์
Page 206–207 อารามวรรค สิกขาบทที่ ๖ (จำพรรษาในอาวาสไม่มีภิกษุ) ห้ามภิกษุณีจำพรรษาในอาวาสที่ไม่มีภิกษุอยู่
Page 208–209 อารามวรรค สิกขาบทที่ ๗ (ไม่ปวารณาสองฝ่าย) ภิกษุณีไม่ปวารณาต่อสงฆ์ทั้งสองฝ่ายเมื่อออกพรรษา
Page 210–211 อารามวรรค สิกขาบทที่ ๘ (ไม่ไปรับโอวาท) ภิกษุณีฉัพพัคคีย์ปฏิเสธไม่ไปรับโอวาทจากภิกษุสงฆ์
Page 212–213 อารามวรรค สิกขาบทที่ ๙ (ไม่ถามอุโบสถ/ขอโอวาท) ภิกษุณีละเลยไม่ถามวันอุโบสถและขอโอวาททุกกึ่งเดือน
Page 214–215 อารามวรรค สิกขาบทที่ ๑๐ (ให้บุรุษบ่งฝีในที่ลับ) ภิกษุณีให้บุรุษหนึ่งต่อหนึ่งบ่งฝีในที่ลับจนถูกประทุษร้าย จบวรรคที่ ๖
Page 216–219 คัพภินีวรรค สิกขาบทที่ ๑-๒ (บวชสตรีมีครรภ์/มีลูกอ่อน) ห้ามบวชสตรีมีครรภ์หรือมีลูกอ่อน
Page 220–225 คัพภินีวรรค สิกขาบทที่ ๓-๔ (บวชสิกขมานาไม่ครบสิกขา/ไม่รอสมมติ) ระเบียบการให้สิกขาสมมติและอุปสมบทสิกขมานาอย่างละเอียด
Page 226–230 คัพภินีวรรค สิกขาบทที่ ๕-๖ (บวชเด็กหญิงต่ำกว่า ๑๒ ปี) ห้ามบวชเด็กหญิงอายุต่ำกว่า ๑๒ ปี หรือครบ ๑๒ แต่ไม่ครบสิกขา
Page 231–234 คัพภินีวรรค สิกขาบทที่ ๗ (บวชเด็กหญิงไม่รอสมมติ) ระเบียบการสมมติอุปสมบทสำหรับเด็กหญิงอายุครบ ๑๒ ปี
Page 235–236 คัพภินีวรรค สิกขาบทที่ ๘ (ไม่อนุเคราะห์สัทธิวิหารินี) ภิกษุณีถุลลนันทาละเลยไม่อนุเคราะห์สัทธิวิหารินีตลอด ๒ ปี
Page 237–240 คัพภินีวรรค สิกขาบทที่ ๙-๑๐ (ไม่ติดตามอุปัชฌาย์/ไม่พาหนีภัย) ภิกษุณีถุลลนันทาไม่พาสัทธิวิหารินีหลีกหนีเมื่อมีภัยจนถูกจับตัวไป จบวรรคที่ ๗
Page 241–242 กุมารีภูตวรรค สิกขาบทที่ ๑ (อุปสมบทกุมารีต่ำกว่า ๒๐) ห้ามอุปสมบทกุมารีอายุต่ำกว่า ๒๐ ปี
Page 243–250 กุมารีภูตวรรค สิกขาบทที่ ๒-๓ (บวชสามเณรีไม่ครบสิกขา/ไม่รอสมมติ) ระเบียบการบวชสามเณรีอายุครบ ๒๐ ปี พร้อมข้อผ่อนปรนให้สิกขาสมมติแก่สามเณรีอายุ ๑๘
Page 251–255 กุมารีภูตวรรค สิกขาบทที่ ๔-๕ (พรรษาไม่ถึง ๑๒ บวชกุลธิดา) ภิกษุณีพรรษาไม่ถึง ๑๒ หรือยังไม่ได้รับสมมติ บวชกุลธิดาให้
Page 256–257 กุมารีภูตวรรค สิกขาบทที่ ๖ ภิกษุณีจัณฑกาลีรับคำสงฆ์ว่า "ดีแล้ว" แล้วภายหลังกลับบ่นน้อยใจ
Page 258–261 กุมารีภูตวรรค สิกขาบทที่ ๗-๘ (เรียกร้องแลกกับการบวช) ภิกษุณีถุลลนันทาเรียกจีวรหรือให้สิกขมานาติดตามอุปัฏฐาก ๒ ปีเป็นเงื่อนไขแลกการบวชให้
Page 262–263 กุมารีภูตวรรค สิกขาบทที่ ๙ ภิกษุณีถุลลนันทาบวชให้สิกขมานาจัณฑกาลีผู้เกี่ยวข้องกับบุรุษและทำชายให้ระทมโศก
Page 264–265 กุมารีภูตวรรค สิกขาบทที่ ๑๐ (บวชไม่รอบิดามารดา/สามีอนุญาต) ภิกษุณีบวชสิกขมานาที่มารดาบิดาหรือสามียังไม่อนุญาต
Page 266–267 กุมารีภูตวรรค สิกขาบทที่ ๑๑ (บวชด้วยฉันทะค้าง) ภิกษุณีถุลลนันทาไล่พระเถระกลับแล้วนิมนต์พระเทวทัตและพวกมาบวชให้แทน
Page 268–271 กุมารีภูตวรรค สิกขาบทที่ ๑๒-๑๓ (บวชทุกปี/๒รูปต่อปี) ภิกษุณีบวชสิกขมานาทุกปีหรือปีละ ๒ รูปจนสำนักไม่พอ จบวรรคที่ ๘
Page 272–276 ฉัตตุปาหนวรรค สิกขาบทที่ ๑-๒ (ใช้ร่ม/รองเท้า/ยาน) ภิกษุณีฉัพพัคคีย์ใช้ร่มและรองเท้าหรือโดยสารยานเหมือนคฤหัสถ์ (มีข้อยกเว้นสำหรับผู้อาพาธ)
Page 277–280 ฉัตตุปาหนวรรค สิกขาบทที่ ๓-๔ (เครื่องประดับ) ภิกษุณีใช้เครื่องประดับเอวหรือเครื่องประดับสำหรับสตรี
Page 281–284 ฉัตตุปาหนวรรค สิกขาบทที่ ๕-๖ (อาบน้ำหอม) ภิกษุณีอาบน้ำด้วยเครื่องประทิ่นมีกลิ่นหอมหรือกำยานที่อบ
Page 285–292 ฉัตตุปาหนวรรค สิกขาบทที่ ๗-๑๐ (ใช้ผู้อื่นนวด) ภิกษุณีใช้ภิกษุณีด้วยกัน สิกขมานา สามเณรี หรือสตรีคฤหัสถ์ให้นวด/ฟั้นตน
Page 293–296 ฉัตตุปาหนวรรค สิกขาบทที่ ๑๑-๑๒ (ไม่ขอโอกาสก่อนนั่ง/ถามภิกษุ) ภิกษุณีนั่งบนอาสนะหรือถามปัญหาภิกษุโดยไม่ขอโอกาสก่อน
Page 297–298 ฉัตตุปาหนวรรค สิกขาบทที่ ๑๓ (ไม่มีผ้ารัดถันเข้าบ้าน) ภิกษุณีถูกลมพัดผ้าสังฆาฏิเวิกขึ้นเผยร่างกายกลางถนนจนถูกล้อเลียน จบปาจิตตีย์ (๑๖๖ สิกขาบท)
Page 299–301 ปาฏิเทสนียะ สิกขาบทที่ ๑ (ขอเนยใส) ภิกษุณีฉัพพัคคีย์ขอเนยใสมาฉันโดยไม่ใช่กรณีอาพาธ
Page 302–304 ปาฏิเทสนียะ สิกขาบทที่ ๒ (ขอน้ำมัน) ภิกษุณีอาพาธเล่าว่าเมื่อก่อนขอน้ำมันฉันได้จึงผาสุก บัดนี้ไม่กล้าขอ
Page 305–310 ปาฏิเทสนียะ สิกขาบทที่ ๓-๔ (ขอน้ำผึ้ง/น้ำอ้อย) ภิกษุณีขอน้ำผึ้งหรือน้ำอ้อยมาฉันโดยไม่ใช่กรณีอาพาธ
Page 311–316 ปาฏิเทสนียะ สิกขาบทที่ ๕-๖ (ขอปลา/เนื้อ) ภิกษุณีขอปลาหรือเนื้อมาฉันโดยไม่ใช่กรณีอาพาธ
Page 317–322 ปาฏิเทสนียะ สิกขาบทที่ ๗-๘ (ขอนมสด/นมส้ม) ภิกษุณีขอนมสดหรือนมส้มมาฉัน ปิดท้ายปาฏิเทสนียกัณฑ์ (๘ สิกขาบท)
Page 323–324 เสขิยกัณฑ์ สิกขาบทที่ ๑ (นุ่งผ้าเป็นปริมณฑล) ภิกษุณีฉัพพัคคีย์นุ่งผ้าเลื้อยหน้าเลื้อยหลังเหมือนสตรีคฤหัสถ์ผู้บริโภคกาม
Page 325–326 เสขิยกัณฑ์ สิกขาบทที่ ๗๕ (ห้ามถ่าย/บ้วนลงน้ำ) ภิกษุณีฉัพพัคคีย์ถ่ายอุจจาระปัสสาวะและบ้วนน้ำลายลงในน้ำ — สิกขาบทที่ ๒-๗๔ เป็นสาธารณบัญญัติร่วมกับภิกษุ (ดูรายละเอียดในมหาวิภังค์)
Page 327–328 บทสรุปเสขิยกัณฑ์ อธิกรณสมถะ ๗ และบทปิดท้ายเล่ม ๓ ธรรมระงับอธิกรณ์ ๗ ประการ พร้อมคำนิคมสรุปยอดสิกขาบททั้งหมดของภิกขุนีวิภังค์ ปิดท้าย "ภิกขุนีวิภังค์ จบ."