ဇိနပဉ္ဇရ ဂါထာ

နောက်ခံသမိုင်း

ဇိနပဉ္ဇရဂါထာသည် ပိဋကတ်တွင် မပါဘဲ နောက်ပိုင်း ရေးစပ်ထားသော ပါဠိကဗျာဖြစ်သည်။ ထိုင်းလူများ ကောင်းစွာသိသော ဗားရှင်းကို ရတနကိုသင်ခေတ် အစောပိုင်းကာလတွင် သမ်ဒက်ဖြာဗုဒ္ဓါစာရ်ယ် (တို ဗြဟ္မရံသီ) က စုစည်း သို့မဟုတ် ပြုပြင်ရေးစပ်ခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ထိုဆရာတော်သည် ဗုဒ္ဓသက္ကရာဇ် 2415 ခုနှစ်တွင် ပျံလွန်တော်မူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤစာသားသည် ယေဘုယျအားဖြင့် သုံးစွဲနိုင်သော ရှေးဟောင်းစာသားဖြစ်သည်။

ဂါထာအမည်၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ဇိနရှင်၏ လှောင်အိမ် သို့မဟုတ် မဏ္ဍပ် ဖြစ်သည်။ ဤဂါထာ၏ ပုံရိပ်မှာ ရွတ်ဆိုသူသည် အတိတ်ဘုရားရှင် 28 ပါးနှင့် မဟာသာဝက 80 ပါးတို့ ဝိုင်းရံထားသည့် အလယ်တွင် ထိုင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို တစ်ပါးချင်းစီ ဖိတ်ခေါ်၍ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အစိတ်အပိုင်းအမျိုးမျိုးတွင် ကိန်းဝပ်စေကာ ရတနသုတ်၊ မေတ္တသုတ်၊ ဓဇဂ္ဂသုတ်၊ အင်္ဂုလိမာလပရိတ်၊ ခန္ဓပရိတ်၊ မောရပရိတ်နှင့် အာဋာနာဋိယသုတ် ကဲ့သို့သော အဓိကပရိတ်များကို ပတ်လည်ကာရံသော တံတိုင်းအဖြစ် ထားသည်။

အကြောင်းအရာအားဖြင့် ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ မည်သူကို အောက်မေ့သည်၊ မည်သည့်ဂုဏ်ကို အောက်မေ့သည်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆရာအရှင်များ ပတ်လည်ဝိုင်းရံထားသည်ဟု စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်းသည် စိတ်ကို မပျံ့လွင့်စေဘဲ လွယ်လွယ်ကူကူ မတုန်လှုပ်စေရန် ကူညီသည်။ ထို့ကြောင့် ရရှိသော အကျိုးသည် ရွတ်ဆိုသူကိုယ်တိုင်၏ စိတ်ဆိုင်ရာ အကျိုးဖြစ်ပြီး ဓဇဂ္ဂသုတ်က ရတနာသုံးပါးကို အောက်မေ့ခြင်းသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို မှိန်စေသည်ဟု ရှင်းပြထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။