ရတနာသုံးပါးကို ပူဇော်သော စကား (ယော သော ဘဂဝါ)

နောက်ခံသမိုင်း

ဤဂါထာသည် “ယော သော ဘဂဝါ” ဟူသော စကားဖြင့် စတင်သည်။ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ “မည်သည့် မြတ်စွာဘုရားသည်” ဟူ၍ ဖြစ်ပြီး ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာတို့ကို တစ်ပါးချင်းစီ၏ ဂုဏ်အားဖြင့် ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ထိုသုံးပါးကို စီစဉ်ထားသော ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ပူဇော်ပါကြောင်း ဆိုသည်။

နောက်ဆုံးပိုင်းသည် ထိုင်းလူမျိုးတို့၏ နှလုံးသားကို ကာလကြာရှည်စွာ ထိမိစေခဲ့သော စကားဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင် ပရိနိဗ္ဗာန်စံဝင်တော်မူသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံပြီး နောက်လူမျိုးဖြစ်သော ကျွန်ုပ်တို့၏ အနည်းငယ်မျှသော ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ကရုဏာဖြင့် လက်ခံတော်မူပါရန် တောင်းပန်ခြင်း ဖြစ်သည်။ “ဒုဂ္ဂတပဏ္ဏာကာရဘူတေ” ဟူသော စကားရပ်၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ “ဆင်းရဲသားတို့၏ လက်ဆောင်ဖြစ်သော” ဟူ၍ ဖြစ်ပြီး ရွတ်ဆိုသူ၏ နှိမ့်ချသော စံပြပုံစံတစ်ရပ်ကို ပြသသည်။

ပထမသုံးပိုဒ်ရှိ ချီးမွမ်းစကားများသည် ပိဋကတ်သုံးပုံ၌ လာသည့် စကားများနှင့် တူညီသည်၊ ဥပမာ ဓဇဂ္ဂသုတ်တွင် ဖြစ်သည်။ ထိုစကားများကို ပူဇော်သော စကားအဖြစ် စီစဉ်ရေးသားခြင်းမှာမူ ထိုင်းလူမျိုးတို့ ကာလကြာရှည်စွာ အသုံးပြုလာခဲ့သည့် ရွတ်ဆိုမှုပုံစံ ဖြစ်သည်။