အာနာပါနသတိ ဆယ့်ခြောက်ဆင့်

အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သုံးကြိမ် ရှူသွင်းထုတ်လုပ်ပြီး ၎င်း၏ အရှည်ကို သတိထားပါ။ ဤမျှဖြင့် ပထမအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

စိတ်ဖိစီးသည့်အခါ လေသည် ကိုယ်တိုင် တိုလာမည်။ လျင်မြန်စွာ ပြင်ရန် မလိုဘဲ တိုနေသည်ကို သိလိုက်ပါ။ သိရုံဖြင့်ပင် စိတ်ကို တစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်စေသည်။

အသက်ရှူကို စိတ်မလွတ်မီ အကြိမ်မည်မျှ ဆက်တိုက် သိနိုင်သည်ကို စိတ်ထဲမှ ရေတွက်ကြည့်ပြီး အကြိမ်ရေကို အနည်းငယ်စီ တိုးမြှင့်ပါ။

အသက်ကို ရှည်ရှည် ရှူထုတ်ပြီး ပခုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ချလိုက်ပါ။ ငါးကြိမ်ခန့် လုပ်ပါ။ ကိုယ်က အရင်ပြေလျော့သည်ဆိုလျှင် စိတ်ကို တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးခြင်းထက် စိတ်ကို လိုက်၍ ပြေလျော့စေရန် ပိုလွယ်သည်။

ထိုင်နေစဉ် ပေါ့ပါးသက်သာသလို ခံစားရလျှင် ယခု ဝမ်းမြောက်နေသည်ဟု သိရုံသာ သိပါ။ မိမိသည် အထူးအရာတစ်ခု ရသည်ဟု အလျင်စလို မဆုံးဖြတ်ပါနှင့်။

တစ်ရက်တွင် ထိုင်လျှင် ချမ်းသာသုခ မရှိခဲ့လျှင်လည်း စိတ်မပျက်ပါနှင့်။ သုခသည် ဘေးထွက်ရလဒ် ဖြစ်ပြီး ထိုင်ခြင်း၏ ရည်မှန်းချက် မဟုတ်ပေ။

တစ်နေ့လုံးအတွင်း စိတ်ခံစားမှု တက်လာသည့်အခါ မတိုင်မီက ဘာက ထိခိုက်ခဲ့သနည်းဟု တိုတောင်းစွာ မေးကြည့်ပါ။ ထိုအခါ အကြောင်းအကျိုးလမ်းကြောင်း ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်လာလိမ့်မည်။

ထပ်ခါထပ်ခါ ကြံစည်နေသည်ကို သိသည့်အခါ အသက်ရှူထံသို့ သုံးကြိမ် ပြန်လာပြီး ထိုကိစ္စကို ဆက်စဉ်းစားရန် လိုသေးသလားဟု ကြည့်ပါ။

အရေးကြီးသောအလုပ် မစမီ မိမိစိတ်အခြေအနေကို ခဏစစ်ကြည့်ပါ။ ဤစိတ်အမျိုးအစားသည် ဤအလုပ်အမျိုးအစားနှင့် သင့်လျော်သည်ဟု စီစဉ်ရာတွင် မှန်ကန်စေသည်။

စိတ်ဓာတ်ကျသည့်နေ့တွင် ဤအပတ်အတွင်း မိမိတကယ်လုပ်နိုင်ခဲ့သော ကောင်းသည့်အရာ တစ်ခုကို သတိရပါ။ အင်အားရှိသောစိတ်သာလျှင် ဆက်၍ ကျင့်နိုင်သည်။

အလုပ်လုပ်ရာတွင်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။ နှောင့်ယှက်မှုများကို ပိတ်ပြီး အလုပ်တစ်ခုတည်းတွင် အချိန်ကာလလိုက် နေခြင်းသည် ဤအဆင့်ကို လက်တွေ့ဘဝတွင် ကျင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စိတ်ကို တစ်စုံတစ်ခု လွှမ်းမိုးနေသည်ကို သိသည့်အခါ ၎င်း၏ အမည်ကို တည့်တည့်ခေါ်ပြီး အသက်ရှူထံသို့ ပြန်လွှတ်ပါ။ အမည်ကို ခေါ်နိုင်ခြင်းက ပိုမြန်စွာ ပြေလျော့စေသည်။

အသက်ရှူသွင်းသည့် အကြိမ်တိုင်း လုံးဝ မတူသည်ကို သတိပြုပါ။ ထို့နောက် ဤသို့ မြင်ခြင်းကို နေ့စဉ်ဖြစ်ပေါ်သည့် စိတ်ခံစားမှုနှင့် ဖြစ်ရပ်များသို့ တိုးချဲ့ပါ။

တောင့်တမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အခါ ၎င်း ပျောက်ကွယ်သည်အထိ စိတ်မလိုက်ဘဲ ကြည့်ပါ။ အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်လုပ်လျှင် လိုက်လျောစရာမလိုဘဲ တကယ်ပြေလျော့နိုင်ကြောင်း မိမိကိုယ်တိုင် သိလာမည်။

ဆင်းရဲနေသည့်အခါ ဤစိတ်ခံစားမှုသည်လည်း အဆုံးသတ်ရာ ရှိသည်ဟု မှတ်ထားပါ။ ထို့နောက် လောင်စာမပေါင်းထည့်ဘဲ ထိုအချိန်ရောက်သည်အထိ စောင့်ကြည့်ပါ။

ထိုင်ပြီးသည့်အခါ ထိုင်ခြင်းမှ ရရှိသမျှကို အားလုံး လွှတ်ချလိုက်ပါ။ မိမိရလဒ်အဖြစ် မသိမ်းထားဘဲ ထပြီး ဘဝကို ဆက်လက် ဖြတ်သန်းပါ။