သုဘူတိထေရ်အပဒါန်: တောနက်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို ဆုံးမခြင်း

အပဒါနသည် သုတ္တန္တပိဋကတ် ခုဒ္ဒကနိကာယ်ပါ ကျမ်းဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရား၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၊ မထေရ်နှင့် မထေရီတို့၏ ရှေးဘဝ ကုသိုလ်ကို ပြန်ပြောပြသည့် ဂါထာများကို စုစည်းထားသည်။ ပညာရှင်အများစုက ပိဋကတ်၏ နောက်ပိုင်းကာလ ကျမ်းဟု ယူဆကြသဖြင့် သဒ္ဓါအခြေခံ သွန်သင်ချက်နှင့် စိတ်အားတက်ကြွစေသော ဟောကြားချက်အဖြစ် ဖတ်ရှုသင့်သည်။

သုဘူတိထေရာပဒါန်သည် သုဘူတိဝဂ်၏ ပထမဇာတ်လမ်းဖြစ်ပြီး အပဒါနအများစုထက် ရှည်သည်။ ရှင်သုဘူတိက ရှေးဘဝ၌ နိသဘတောင်ရှိ ရသေ့ကျောင်းတွင် တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်သည့် ဇဋိလဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း၊ အသက်ပင် စွန့်ရသော်လည်း အသက်မွေးမှုကို မပျက်စီးစေကြောင်း ပြောပြသည်။ ရာဂနှင့်ယှဉ်သော စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ ဆင်ခြင်ပြီး ခိုင်မာသော စကားများဖြင့် မိမိကိုယ်ကို သတိပေးခဲ့သည်။ အပ္ပမာဒဖြင့် ကာလကြာရှည်စွာ နေထိုင်ရာမှ ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရား ကြွရောက်လာတော်မူသည်။ သူသည် ပန်းခင်းဆောင်ကို ခင်းကျင်းကပ်လှူခဲ့ပြီး မြတ်စွာဘုရားသည် ခုနစ်ရက်တိုင် သီတင်းသုံးတော်မူကာ သူသည် ခုနစ်ရက်တိုင် ရပ်လျက် ရှိခိုးပူဇော်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် ဗုဒ္ဓါနုဿတိ ပွားများရန် သွန်သင်တော်မူပြီး သူသည် သုဘူတိအမည်ရှိသော တပည့်ဖြစ်မည်ဟု ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူသည်။

ထိုဗျာဒိတ်သည် အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ဧတဒဂ်ပါဠိနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထိုပါဠိတွင် ရှင်သုဘူတိသည် နှစ်မျိုးသောအရာ၌ အမြတ်ဆုံးဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထိုနှစ်မျိုးမှာ ရန်သူကင်းစွာ နေထိုင်သူဖြစ်ခြင်းနှင့် ဒက္ခိဏေယျပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ ရှင်သုဘူတိသည် အနာထပိဏ္ဍိကသူဌေး၏ ညီဖြစ်သည်ဟူသော အကြောင်းမှာမူ အဋ္ဌကထာမှ လာသည်။ ဤအပဒါနတွင် မိမိကိုယ်ကို သတိပေးသည့် စကားများသည် တောနေ ပဗ္ဗဇိတ်၏ လမ်းစဉ်ဖြစ်သည်။ ယေဘုယျစာဖတ်သူသည် ရှင်းလင်းသော မူကို မိမိကိုယ်အပေါ် မေတ္တာဖြင့် လက်ခံအသုံးချသင့်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ အပြစ်တင်ခြင်းအဖြစ် မယူသင့်ပါ။